Αν υπάρχει ένα συναίσθημα που με εκφράζει τις μέρες που ζούμε, είναι η αγανάκτηση.

Μια χώρα ανατολικά της Δύσης και δυτικά της Ανατολής είναι γρίφος ακόμα και για τον ίδιο τον λαό της.

Μεγάλες επιδόσεις στο νέο εθνικό μας σπορ.

Μεγάλες προσδοκίες και μεγαλοπρεπείς χυδαιότητες.

Οι ρεαλιστικές πρωτοβουλίες, δεν το κρύβουμε, είναι του γούστου μας. Για παράδειγμα: το κατακαλόκαιρο θα διεξαχθεί στη Νότια Αφρική το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου.

Την ανεξαρτησία τους ζήτησαν με πολεμικό διάγγελμα οι εργαζόμενοι του «Θέματος» από τον κύριο Μπόμπολα, ο οποίος είναι ένα είδος πατριού τους.

Τον περιορισμό του ωραρίου μουσικής για τα μπαρ, τα εστιατόρια και τις καφετέριες αποφάσισε ο Δήμος Αθηναίων.

(Γιατί με τη δεύτερη τσόντα μπορεί και να τη βαρεθούμε)

Τα πρώτα χρόνια είναι ένας ζαλισμένος έρωτας. Τα πουλάκια κελαηδούν, ενίοτε γκαρίζουν συνθήματα, αλλά και με τα κασκόλ στον λαιμό πάλι συμπαθητικά φαίνονται.

Με την πολιτική μού συμβαίνει ό,τι και με το ποδόσφαιρο: δεν μου αρέσει και κάθε τόσο προσπαθώ να το αγαπήσω. Κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση και προσπαθώ να παρακολουθήσω έναν αγώνα και βαριέμαι, το κεφάλι μου πάει να σπάσει, δεν βλέπω τι όμορφο μπορεί να υπάρχει σ' αυτό... Είναι τόσο πληκτικό και σαχλό. - Γιούαν ΜακΓκρέγκορ

Έναρξη που σατιρίζει τις περικοπές στην ΕΡΤ με την κοπέλα που ήταν κάποτε το κοριτσάκι που έλεγε το «Με λένε Πόπη».

Έχω ξεχάσει πού έβαλα τα κλειδιά μου. Μήπως ξέρεις πού είναι;