Άκου μαλάκα….

Σίγουρα νομίζεις ότι σε φοβάμαι, αφού τόσα χρόνια μπαίνεις στο δρόμο μου, βρομίζεις με την παρουσία σου τους αγώνες μου, εξευτελίζεις με τη βία σου τη δύναμή μου, σκεπάζεις με τη φασαρία σου τη φωνή μου, αλλά δεν κάνω τίποτα για να σε ξεφορτωθώ.  Σίγουρα γελάς μαζί μου, νομίζοντας ότι με έχεις ευνουχίσει, αφού αν σε “δώσω” στους μπάτσους θα είμαι “ρουφιάνος” κι αν σου βάλω τις μολότωφ σου στον κώλο, θα έχω γίνει σαν και σένα.   Στο άρρωστο μυαλό σου, που είναι ανίκανο να αντιληφθεί ότι είναι η βία που κάνει την εξουσία, τρέφεις την αυταπάτη ότι έχεις νικήσει: κανείς δεν μπορεί να σε αντιμετωπίσει.

Λοιπόν μαλάκα, σου ‘χω άσχημα νέα: είσαι πια τελειωμένος.

Λοιπόν ναι, σε ανεχόμουν δίπλα μου, πίσω μου ή μπροστά μου και δεν σ΄έδινα στους μπάτσους για να μη γίνω ρουφιάνος, ούτε σου έβαζα τις μολότωφ σου στον κώλο, για να μην γίνω σαν και σένα.  Νόμιζα όμως ότι είσαι μόνο τραμπούκος, ένας θρασύδειλος κομπλεξικός που ξεσπάς την καταπιεσμένη προσωπικότητά σου σε αναίτια βία, μια κουράδα που βρίσκεται στα βήματά μου και πρέπει να προσέξω μην την πατήσω. Δεν είχα καταλάβει ότι είσαι και δολοφόνος.  Κι ίσως να μην το είχες καταλάβει ούτε κι εσύ.  Τώρα όμως που πήρες προαγωγή θα πρέπει να σε αντιμετωπίσω κατά πως πρέπει στο αξίωμά σου.

Άκου μαλάκα…

Αν νομίζεις ότι κι αυτό θα ξεχαστεί με τον καιρό, όπως κι όλα τ’ άλλα που έχεις κάνει, σε γελάσανε. Όχι ΜΟΝΟ γιατί η Αγγελική (αλήθεια, σκέφτηκες ποτέ ότι αυτοί που σκοτώνεις έχουν ονόματα?) θα μπορούσε να είναι η γυναίκα μου και το αγέννητο παιδί της η κόρη μου. Όχι ΜΟΝΟ γιατί η Βιβή κι ο Νώντας θα μπορούσαν να είναι αδέλφια μου.  Αλλά γιατί τους σκότωσες στο όνομά μου: στο υπόλοιπο της ζωής μου είμαι υποχρεωμένος να παλεύω να ξεπλύνω αυτή τη ντροπή.

Μήπως τώρα αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι έπαθες μαλάκα?

Για να ξεπλύνω τη ντροπή μου, δεν έχω άλλο τρόπο παρά να αφανίσω εσένα (και τους ομοίους σου). Και να σου πω και το πιο ωραίο? Δεν θα φοβάμαι πια μη γίνω σαν και σένα, αφού όσο σ’ αφήνω να κυκλοφορείς δίπλα μου με κάνεις συνένοχό σου. Ούτε θα φοβάμαι μήπως κι αν σε δώσω στους μπάτσους γίνω ρουφιάνος, γιατί εσύ, είσαι πιο μπάτσος από τους μπάτσους, έχεις μεγαλύτερη εξουσία απ’ όλους, αφού μπορείς και σκοτώνεις ανθρώπους χωρίς κανενός εντολή κι όχι στο όνομα του κράτους και του νόμου, αλλά στο όνομά μου, στο όνομα του δίπλα μου, στο όνομα του απέναντι, στο όνομά μας. Και στο κάτω-κάτω, καλύτερα ρουφιάνος, παρά συνένοχος σε φόνο.

Κρύψου μαλάκα, τα χειρότερα για σένα αρχίζουν τώρα.

Γιατί την επόμενη φορά που θα βρεθείς μπροστά μου, θα σκεφτώ ότι είμαι ο άντρας της Αγγελικής. Θα σκεφτώ τη γυναίκα μου και το αγέννητο παιδί μου. Θα σκεφτώ πως κατέστρεψες τη ζωή μου. Ή μάλλον, θα κάνω κάτι ακόμη χειρότερο για σένα: θα σκεφτώ ότι είμαι αυτός που είμαι κι ότι θέλω να μπορώ να κοιτάζω στα μάτια τον άντρα της Αγγελικής. Θα σκεφτώ τη ντροπή μου…

Και τότε αλίμονό σου μαλάκα… Θα ήθελα, όταν πέσεις στα χέρια μου, να σε κάνω να υποφέρεις έστω και το μισό από τον πόνο που υπέφεραν οι άνθρωποι που κατέστρεψες. Να σε κάνω να νιώσεις έστω και το μισό από το φόβο που ένιωσαν η Αγγελική, ο Νώντας κι η Βιβή, όταν κατάλαβαν ότι δεν θα τα καταφέρουν. Να βιώσεις έστω και τη μισή από την απόγνωση που βιώσαν αυτοί που ξέρανε πως μέσα στο καταραμένο κτίριο ήταν οι άνθρωποι που αγαπάνε. Αλλά δε γίνεται. Ότι κι αν σου κάνω, δε γίνεται…

Σε ξέρω μαλάκα… Σε ξέρω καλά.

Σίγουρα τώρα θα χαμογελάς και θα σκέφτεσαι “θα μου κλάσεις τ’ αρχίδια”. Έτσι δεν είναι? “Οι άλλοι” σκέφτεσαι “τα ρίξαν ήδη στο Βγενόπουλο, στην πυροσβεστική, στους μπάτσους, στο Θεό. Εκτόνωσαν το θυμό τους. Στην επόμενη διαδήλωση, θα σπάω και θα καίω όπως πάντα μπροστά στα μάτια σου και συ θα ψάχνεις που να κρυφτείς”.

Δε στα ‘πανε καλά μαλάκα.

Οι άλλοι “τα ρίξαν ήδη στο Βγενόπουλο, στην πυροσβεστική, στους μπάτσους, στο Θεό…” γιατί προσπαθούν να κρυφτούν απ’ τη ντροπή τους. Προσπαθούν να αντέξουν τη ντροπή τους, μέχρι να ‘ρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα που κάπου θα σε πετύχουνε! Και τότε, μην έχεις αυταπάτες: δεν θα έχεις καμιά ελπίδα να γλυτώσεις.

Άκου μαλάκα…

Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου, είναι να αυτοκτονήσεις.Σου προτείνω να αυτοπυρποληθείς. Γιατί, ακόμη κι αν είναι αλήθεια ότι εγώ είμαι τόσο άχρηστος, τόσο ανάξιος να λέγομαι άνθρωπος, ώστε την επόμενη φορά που θα εμφανιστείς μπροστά μου κραδαίνοντας τις κωλομολότωφ σου, να μην σε λιντσάρω, υπάρχει κάποιος από τον οποίο δεν μπορείς να κρυφτείς κι όσο κι αν τρέξεις, δεν πρόκειται να γλυτώσεις: η συνείδησή σου.

Τώρα σίγουρα θα έχεις σκάσει στα γέλια. “Συνείδηση? Τι είναι αυτό?” Όμως, δυστυχώς για σένα, όλοι έχουμε. Ακόμα κι εσύ. Θα ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου γνωρίζοντας ότι έχεις σκοτώσει 3+1 αθώους ανθρώπους, επειδή είσαι μαλάκας (το ίδιο ισχύει και για το Βγενόπουλο). Γνωρίζοντας ότι δεν είσαι επαναστάτης αλλά ένας κοινότατος δολοφόνος. Ότι κι ο χειρότερος μπάτσος, κι ο χειρότερος ρουφιάνος είναι καλύτεροι από σένα. Ότι αυτό που έκανες μόνο με τα εγκλήματα των ναζί μπορεί να συγκριθεί σε απανθρωπιά. Ότι είσαι ίδιος (και χειρότερος) με όλους όσους υποτίθεται πως πολεμάς. Γι αυτό σου λέω: αυτοκτόνησε.

Λοιπόν μαλάκα, το κυνήγι αρχίζει. Την Τρίτη 11 Μάη, στις 7 το απόγευμα, στο σημείο που έκανες τους φόνους. Ξεκίνα να τρέχεις!

"Οδύσσεια" αλλά με προορισμό την "Ιθάκη" έταξε στους Έλληνες ο ΓΑΠ. Αποσιώπησε όμως μια λεπτομέρεια: στην "Ιθάκη", ο θρυλικός Οδυσσέας έφτασε μόνος του. Οι στρατιώτες του, χαθήκαν όλοι στο μοιραίο ταξίδι!

«Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα "οδύσσεια" για τον ελληνισμό.  Ομως, πλέον, ξέρουμε το δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά».  Τάδε έφη Γεώργιος Παπανδρέου, πρωθυπουργός(?) των Ελλήνων, ανακοινώνοντας την "ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης",  δηλαδή την υπαγωγή της οικονομικής πολιτικής της χώρας στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ.   Δεν θα επιχειρήσω οικονομολογικές αναλύσεις -ένας ρακοσυλλέκτης είμαι μόνο, τι στο διάολο!- εξάλλου σε αυτή τη δύσκολη για την οικονομία μας στιγμή, όλοι οι Έλληνες έχουν γίνει οικονομολόγοι, άλλος ένας δεν θα κάνει καμιά διαφορά.   Μόνο μερικούς παραλληλισμούς: για τον Οδυσσέα, τον Τρωικό Πόλεμο, το Δούρειο Ίππο, την Οδύσσεια, την Ιθάκη.  Κι αν σας φανεί ότι λέω κακίες, θυμηθείτε, δεν μίλησα εγώ πρώτος για Οδύσσεια!

Ποιος όμως ήταν ο "πολυμήχανος" Οδυσσέας, ο θρυλικός βασιλιάς που έδωσε το όνομά του στο μοιραίο ταξίδι? Καταρχήν, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο "πολυμήχανος" Οδυσσέας, ήταν σκέτη λέρα.   Απατεώνας, ψεύτης, άπιστος, αυταρχικός.  Δεν είναι περίεργο που είναι το πρότυπο των νεοελλήνων.

Βασιλιάς ο ίδιος, άρχοντας, μαζί με τους άλλους άρχοντες (άρχουσα τάξη) παρέσυρε τους Αχαιούς (Έλληνες) σε ένα πόλεμο (είσοδος στην Ευρωζώνη) που ήταν εκ των προτέρων γνωστό ότι θα είχε πολύ μεγάλες απώλειες και αμφίβολα οφέλη.  Ο πόλεμος ξεκίνησε κι οι απώλειες όπως προβλεπόταν ήταν τεράστιες, αλλά η Τροία (Ευρωζώνη) δε φαινόταν να πέφτει.  Γι αυτό ο Οδυσσέας (κυβέρνηση, άρχουσα τάξη), αποφάσισε να τη ρίξει με απατεωνιά  κι έφτιαξε το Δούρειο Ίππο (πλαστά στοιχεία).  Έτσι οι Αχαιοί (Έλληνες) μπήκαν στην Τροία (ευρωζώνη), μοίρασαν τα λάφυρα (κοινοτικοί πόροι) και μέθυσαν με το κρασί της.  Ο Οδυσσέας (κυβέρνηση, άρχουσα τάξη) πρωτοστάτησε στο πλιάτσικο και στο τσιμπούσι κι αφού έσκασε από το πολύ φαϊ και το πιοτό, πήρε τους επίσης μεθυσμένους στρατιώτες του (Έλληνες), για να τους οδηγήσει στο δρόμο του γυρισμού για την Ιθάκη (ανάπτυξη της αληθινής οικονομίας).

Δε σεβάστηκε όμως τ0ν Ποσειδώνα (κανονισμοί Ε.Ε., κανόνες της οικονομίας και της αγοράς) με αποτέλεσμα το πλοίο του (Ελλάδα) να παραδέρνει ακυβέρνητο στις θάλασσες, ώσπου στο τέλος -με την πρώτη μεγάλη φουρτούνα (διεθνής οικονομική κρίση)-  τσακίστηκε στα βράχια (κερδοσκοπικά παιχνίδια) κι οι στρατιώτες του (Έλληνες) καταποντίστηκαν.  Δε σώθηκε κανείς, εκτός από τον ίδιο (άρχουσα τάξη) που από τη "φιλευσπλαχνία" του βασιλιά των Φαιάκων (ΔΝΤ) κι όχι από τη δική του ικανότητα , έφτασε στο τέλος στην Ιθάκη (τέλος ύφεσης).

Κι εκεί όμως, τα πράγματα ήταν άσχημα: κανείς δεν τον ήθελε πλέον για βασιλιά (άρχουσα τάξη) -εκτός από την πιστή του Πηνελόπη (Ε.Ε.)- και σίγουρα θα είχε χάσει το θρόνο του (εξουσία)  αν ο λαός (μνηστήρες) δεν ήταν τόσο διεφθαρμένος ώστε να νοιάζεται μόνο για το πως θα γλεντήσει από το βιος του Παλατιού (δημόσια περιουσία). Έτσι μεθυσμένους και ναρκωμένους από την κρεπάλη τους βρήκε ο Οδυσσέας (άρχουσα τάξη) και τους αφάνισε όλους.

Τέλος του παραμυθιού.

Καληνύχτα σας

" ... Τελικά ο Κιάι είπε:

- «Θα μου άρεσε πάντως να πάμε στη Στάμπουλα Πα, αν το καθήκον δεν μας καλούσε πίσω στη Βούδα...»

- «Μα και ποιος δεν θα ήθελε να πάει στη Στάμπουλα Πα! Την Πόλη των πόλεων!»

Η Πόλη! Κάθε της δρόμος και μια αρχαία ιστορία! Κάθε της σοκκάκι κι ένας έρωτας! Κάθε γωνιά της και μια συνωμοσία! Παράδεισος για τις πόρνες και τους ληστές, σταυροδρόμι δύσης κι ανατολής, γεμάτη χρώματα και μουσικές, γεύσεις και μυρωδιές.  Για χίλια χρόνια βασιλεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τόσο όμορφη και πλούσια που τη ζήλεψαν και την πόθησαν ως τα πέρατα της γης! Πόσοι και πόσοι βασιλιάδες δεν θέλησαν να την κατακτήσουν, πόσες και πόσες χιλιάδες γενναίων και δυνατών πολεμιστών δε χάθηκαν κάτω από τα τείχη της προσπαθώντας το μάταιο. Ολόκληρες αυτοκρατορίες κατέρευσαν έξω από τις πύλες της, χωρίς οι κλειδοκράτορες να χρειαστεί καν να τις ανοίξουν για να βγει ο ανίκητος στρατός της! Κι από μέσα, δυναστείες διεφθαρμένων συνωμοτών κυβερνούσαν ματαιόδοξα, αλλαζονικά, αχόρταγα... Αλλά και πάλι, χρειάστηκαν χίλια χρόνια, χίλια ολόκληρα χρόνια, για να καταφέρουν αυτοί, οι πιο ανίκανοι κυβερνήτες της ανθρώπινης ιστορίας, να την οδηγήσουν στην παρακμή. Κι έτσι γερασμένη και ξεπεσμένη, αδύναμη από τα γλέντια και τις καταχρήσεις, ετοιμοθάνατη, ήρθε να την πάρει ο άγουρος μακελάρης σουλτάνος Μωάμεθ – που επειδή ασέλγησε στο πτώμα της ήθελε να τον λένε και «πορθητή» τρομάρα του! Κι αυτή δεν του δόθηκε, προτίμησε ν’αυτοκτονήσει! Ο τελευταίος της αυτοκράτορας –πάμφτωχος κι ελεεινός αλλά περισσότερο γενναίος και συνετός από όλους τους προηγούμενους μαζί- την υπερασπίστηκε με το σπαθί του μέχρι την τελευταία της ανάσα και μόνο όταν η Πόλη παρέδωσε το πνεύμα της, έφυγε κι αυτός απεκδυώμενος την τήβενο της βασιλείας του. Τα ίχνη του χάθηκαν στο Πέραν, άλλοι λένε ότι πήγε στη Χίο όπου ασκήτεψε κι άλλοι ότι –στα βαθιά του γεράματα πια- μαζί με τον Κολόμπο ταξίδεψε ως το Νέο Κόσμο.

Έπειτα η Πόλη ξαναγεννήθηκε, Σουλτάνα πια!  Το ίδιο όμορφη και γητεύτρα όπως κι όταν ήταν Ρωμιά Βασιλεύουσα!  Κι έζησε άλλους πέντε αιώνες και συνέχισε να ζει ακόμα κι όταν η αυτοκρατορία της Τουρκιάς πέθανε κι οι Σουλτάνοι εξαφανίστηκαν από προσώπου γης όπως τους άξιζε.  Αλλά δεν ήταν πια παρά μόνο η σκιά του παλιού της εαυτού, τα ωραία παλάτια και τα χαμάμ γκρεμίστηκαν, τα αρχαία τείχη –άχρηστα πια κι ανίκανα μπροστά στην ισχύ των νέων όπλων-κατέρευσαν, οι πλακόστρωτοι δρόμοι δώσαν τη θέση τους σε αισχρές και βρώμικες ασφάλτινες λεοφόρους, οι ωραίες μυρωδιές αντικαταστάθηκαν από τη μπόχα του πετρελαίου, οι παλιές συντεχνίες γίναν βιομηχανίες. Έπαψε να είναι πρωτεύουσα του κράτους, μέχρι που στο μεγάλο κραχ των αρχών του 21^ου αιώνα, οι νεότουρκοι την πούλησαν στην κυβέρνηση των νέων Ρωμιών –των Γκρέκων- για μερικά νησιά στα παράλια της Ιωνίας. Το όνειρο των Ρωμιών είχε πραγματοποιηθεί, η Πόλη ήταν ξανά δική τους, αλλά πια κανείς τους δεν ήθελε να μετοικήσει εκεί γιατί ήταν πολύ φτωχή κι ανίκανη να θρέψει τους ανθρώπους της. Σιγά σιγά την αφήσαν κι οι Τούρκοι της –που με μεγάλη εκδικητική μανία τους κυνηγήσαν οι Ρωμιοί- κι έτσι σε λίγες δεκαετίες η Πόλη ερήμωσε.

Στη μοναξιά της βρήκαν καταφύγιο οι άνθρωποι δίχως χάραγμα κι έφτιαξαν την Ισοπολιτεία. Κι η Πόλη ζωντάνεψε γι άλλη μια φορά κι ομόρφηνε, όχι από παλάτια και πλούτη αλλά από ανθρωπιά και χαρά της ζωής. Γύρω της χτίστηκε ένας κόσμος απαλλαγμένος από το άδικο και την εκμετάλευση και την κακία, γιατί ήταν απαλλαγμένος από το συμφέρον. Η Πόλη τώρα ζούσε την πιο ένδοξη ιστορία της! Οι κήποι της ανθίζαν ξανά πιο όμορφοι από ποτέ κι επιπλέον, τώρα ήταν ολονών. Ζωγράφοι, γλύπτες, μουσικοί και ποιητές την καλόπιζαν, όλοι τους ερωτευμένοι μαζί της. Γεμάτη από σχολεία κι από παιδιά που μεγαλώνανε με αγάπη, ατένιζε το μέλλον πιο αισιόδοξα από οποιαδήποτε άλλη πόλη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σε αυτή την Πόλη γεννήθηκα κι εγώ. Σε αυτή την Πόλη που πια δεν υπάρχει, έγινε σκόνη και θρύψαλλα από τα κανόνια του στρατού των εταιριών, έφτασε μια μέρα για να σβηστεί από το χάρτη. Τη θέση της πήρε η μεγάλη πόρνη και κάθισε πάνω στα δίκια των λαών κι οι κυβερνήτες του κόσμου της παρέδωσαν την εξουσία τους. Η μεγάλη πρωτεύουσα των εταιριών, η έδρα της υπέρτατης αρχής. "

Απόσπασμα από το (ανέκδοτο) μυθιστόρημα "Το χειρόγραφο του Πέραν".

http://votaniatis.wordpress.com

Τιμημένη αριστερά.  Προοδευτική αριστερά, επαναστατική αριστερά, εργατική αριστερά.  Ρεφορμιστική αριστερά, ηρωική αριστερά, ιστορική αριστερά, παραδοσιακή αριστερά, εξωκοινοβουλευτική αριστερά.  Κομμουνιστική αριστερά, αντιιμπεριαλιστική αριστερά, αναθεωρητική αριστερά, παράνομη αριστερά, μεγάλη αριστερά, δημοκρατική αριστερά.  Ανατρεπτική αριστερά, αντισυστημική αριστερά, αντικαπιταλιστική αριστερά, οικολογική αριστερά.  Ανανεωτική αριστερά, μαρξιστική αριστερά, διεθνιστική αριστερά.  Κοινοβουλευτική αριστερά, κινηματική αριστερά, συγκρουσιακή αριστερά.  Αντιεξουσιαστική αριστερά, σταλινική αριστερά, ευρωαριστερά.  Αγωνιστική αριστερά, συνδικαλιστική αριστερά, οπορτουνιστική αριστερά, νεανική αριστερά, εκσυγχρονιστική αριστερά, σοσιαλιστική αριστερά.  Αριστερά της αντίστασης, αριστερά της ειρήνης, αριστερά των διεκδικήσεων, αριστερά του λαού, αριστερά των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, αριστερά της διανόησης.

Αριστερά όπως μπαίνουμε ή όπως βγαίνουμε? Αριστερά όπως ερχόμαστε ή όπως πάμε? Αριστερά όπως σε κοιτώ ή όπως με κοιτάς? Αριστερά για μένα ή αριστερά για σένα?

Μήπως είναι καιρός, αυτοί που ευαγγελίζονται την αλλαγή της κοινωνίας να πάψουν να αυτοπροσδιορίζονται με όρους γεωγραφίας?  Να αφήσουν πίσω τους του όρους του παρελθόντος που δε σημαίνουν τίποτα πια και να στρέψουν το βλέμμα στο μέλλον?  Να τοποθετήσουν τον εαυτό τους ιδεολογικά και πολιτικά?  Να αφήσουν τις “αριστερές στροφές” και να κάνουν ένα άλμα μπροστά?

Ξέρω τουλάχιστον έναν που θα χαμογελάσει διαβάζοντας αυτές τις γραμμές και θα πει “λογοπαίγνια χωρίς πολιτικά επιχειρήματα”. Αλλά ο Λόγος, είναι και ενδεικτικός μιας νοοτροπίας, μιας ιδεολογίας, μιας αντίληψης των πραγμάτων. Όπως λέει κι ένα παλιό σαχλοτράγουδο “πίσω από τις λέξεις – κρύβεται ο Αλέξης” (ο Τσίπρας?!).

Η ανατροπή του μοντέρνου καπιταλιστικού συστήματος (ή η ριζική μεταρρύθμισή του στην προοπτική της ανατροπής του – για να μη στεναχωρήσω και τους φίλους μου τους ρεφορμιστές) απαιτεί -σήμερα περισσότερο από ποτέ- ευρύτατες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Αυτό γιατί το βιομηχανικό προλεταριάτο της εποχής του Μαρξ, έχει πάψει σήμερα να έχει τη σημασία που είχε τότε, έχει μειωθεί η σημασία του τόσο αριθμητικά όσο και στη σφαίρα της παραγωγικής διαδικασίας. Τολμώ να πω ότι δεν είναι πια η “πρωτοπορία” (κι εδώ έχουμε τις πρώτες λιποθυμίες, εμφράγματα κι εγκεφαλικά!!!).  Σε αντίθεση με την εποχή του βιομηχανικού καπιταλισμού, το σημερινό προλεταριάτο είναι ανομοιογενές, πολυδιασπασμένο, με τεράστιες διαφορές στη μόρφωση, την κουλτούρα, τη νοοτροπία, αλλά και στη θέση του στην παραγωγική διαδικασία και στις αμοιβές της εργασίας, πολλές φορές με διαφορετικά ή και συγκρουόμενα συμφέροντα.  Μα για σκεφτείτε λίγο: τι κοινό έχουν μεταξύ τους (ή μάλλον πόσα κοινά) η καθαρίστριες του ΗΣΑΠ, ένας χειριστής γραμμής παραγωγής σε εργοστάσιο, ο εργάτης της γης, μια εμποροϋπάλληλος κι ένας προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών? Κι όμως, ανήκουν όλοι στο προλεταριάτο.

Αν σε αυτό το διαφοροποιημένο και κατακερματισμένο προλεταριάτο, προσθέσουμε και τις άλλες κοινωνικές τάξεις που πρέπει να συμμαχήσει στην πορεία της κοινωνικής αλλαγής, καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι σοβαρό να πιστεύουμε πως μπορεί ένα κόμμα – μια ιδεολογία, να εκφράσει αυτή τη δυναμική, όσες τάσεις κι αν έχει.  Οι πολιτικές συμμαχίες είναι αναγκαίες και θεμιτές, εκτός αν υιοθετήσουμε τη θεωρία μιας πρωτοπόρας τάξης που εκφράζεται από ένα πρωτοπόρο κόμμα “μια φωνή-μια γροθιά” και θα επιβάλει στις υπόλοιπες τάξεις την απελευθέρωσή τους (αλλά βέβαια, το μεγαλύτερο κόμμα της ελληνικής αριστεράς και οι περισσότερες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή ακριβώς τη θεωρία ενστερνίζονται)!!!

Σε ποια βάση θα γίνουν λοιπόν οι απαραίτητες και θεμιτές πολιτικές συμμαχίες? “Όσοι είναι από δω κι αριστερότερα είναι μαζί μας – από δω και δεξιότερα αντίπαλοι”? Κι εδώ ξαναγυρίζουμε στο αρχικό ερώτημα: αριστερά όπως μπαίνουμε ή όπως βγαίνουμε?

Θα δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.  Πριν τρία χρόνια περίπου, ξέσπασε ένα μεγάλο εκπαιδευτικό κίνημα “ενάντια στην αλλαγή του άρθρου 16″. Ενάντια δηλαδή στην αλλαγή του άρθρου αυτού του συντάγματος που λέει σαφέστατα, ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να παρέχεται αποκλειστικά και μόνο από το κράτος. Ένα “αριστερό, νεολαιϊστικο, προοδευτικό και δημοκρατικό” εκπαιδευτικό κίνημα, που απαιτούσε να… μην αλλάξει τίποτα!!! Κι οι δυνάμεις της αριστεράς πρωτοστάτησαν σε αυτό το κίνημα και το έχουν για καμάρι τους!  Από πότε όμως οι δυνάμεις της κοινωνικής αλλαγής απαιτούν “να μείνουν τα πράγματα ως έχουν” συμμαχώντας με συντεχνιακά συμφέροντα κι αγνοώντας τις ανάγκες της πραγματικότητας?  Τι κι αν είμαστε μέλος της Ε.Ε. οπότε οι απόφοιτοι οποιουδήποτε ευρωπαϊκού πανεπιστημίου έχουν τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τους πτυχιούχους των ελληνικών πανεπιστημίων, τι κι αν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια λειτουργούν ήδη στην Ελλάδα με τη μορφή “κολεγίων” και δίνουν πτυχία φραντζάϊζινγκ, τι κι αν ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων κάνει το σκατό του παξιμάδι για να σπουδάσει τα παιδιά του στο εξωτερικό.  Δεξιές αθλιότητες!  Τα πράγματα πρέπει να μείνουν όπως είναι και η τριτοβάθμια εκπαίδευση να είναι μονοπώλιο του κράτους! Αλήθεια, από πότε το να παραχωρείς το μονοπώλιο της εκπαίδευσης στο αστικό κράτος, είναι “αριστερό”?

Δε λέω βέβαια πως έπρεπε να παραδοθεί η παιδεία στην αγορά και το κέρδος. Αλλά γιατί να μην μπορούν να ιδρύσουν πανεπιστήμια οι δήμοι ας πούμε? Τα συνδικάτα κι οι επαγγελματικές ενώσεις?  Κοινωνικοί φορείς?  Οικολογικές οργανώσεις?  Ακόμα κι η εκκλησία αν θέλετε.  Και λέω για την εκκλησία, γιατί αυτό το επιχείρημα το άκουγα συχνά: “μα σκέφτεστε να ανοίξει πανεπιστήμιο κι η εκκλησία”? Ναι, γιατί όχι? Το ποιος θα πάει εκεί, είναι δικό του θέμα.

Το “αριστερό φοιτητικό κίνημα” νίκησε και δεν άλλαξε τίποτα.  Πριν δυο μέρες, το ΣτΕ ενέκρινε προεδρικό διάταγμα με το οποίο αναγνωρίζονται υποχρεωτικά οι τίτλοι σπουδών που χορηγούν τα ιδιωτικά κολέγια, κατόπιν συνεργασίας τους με πανεπιστήμια του εξωτερικού. Την υποχρέωση της αναγνώρισης των πτυχίων σε ό,τι αφορά τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων ελληνικών κολεγίων έχει επιβάλει η Ε.Ε. με δύο ευρωπαϊκές οδηγίες.  Τα πτυχία αυτά χορηγούνται από τα ιδρύματα μέσω συνεργασίας τους με ελληνικά Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών που λειτουργούν είτε ως παραρτήματα αυτών των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων είτε με το σύστημα της δικαιόχρησης (franchising).   Αριστερά όπως σε βλέπω ή όπως με βλέπεις? Αριστερά όπως βγαίνουμε ή όπως μπαίνουμε?

Αγαπητοί σύντροφοι, όσες αριστερές στροφές κι αν κάνουμε, αν είναι γύρω από τον εαυτό μας, το πολύ-πολύ στο τέλος να ζαλιστούμε.  Μπροστά είναι ο δρόμος.

ΥΓ. ΟΚ, η εικόνα που έβαλα είναι σκέτη προβοκάτσια κι όχι τελείως σχετική με το θέμα, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε τόση έμπνευση!!!

http//:votanologio.wordpress.com

Εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ όλα ήταν τόσο γήινα και το ευωδιαστό αεράκι που κουβαλούσε τα χρώματα των νοτισμένων λιβαδιών, αρκούσε για να αλαφρώσει την ψυχή τ’ανθρώπου και να δώσει σε όλους μια μικρή γουλιά ευτυχίας. Ααααα! Η ζωή ήταν στ’ αλήθεια τόσο όμορφη αυτό το βράδυ!  Μόνο η ψυχή της Μαρίας δεν μπορούσε ν’αλαφρώσει. Καθόταν στο σκαλοπατάκι της πόρτας του σπιτιού της με το πρόσωπο κρυμμένο στις παλάμες κι έτσι η ολάνθιστη αύρα δεν έβρισκε το δρόμο να της δώσει ένα φιλί, μια πνοή απ’ την πνοή της. Στο δωμάτιο μέσα κοιμόταν ο εραστής της, ο Ιωσήφ, αποκαμωμένος από τα παιχνίδια τους κι ευτυχισμένος. Την αγαπούσε πολύ τη Μαρία ο Ιωσήφ. Κι αυτό ακριβώς συλλογιζόταν τώρα αυτή, με το πρόσωπο κρυμμένο στις παλάμες: αν ήταν άξια τέτοιας αγάπης.

Στο παρελθόν, ακολουθώντας το ποτάμι των παθών της, είχε αμαρτήσει πολλές φορές. Είχε πει ψέματα, είχε υποκύψει στον πειρασμό των δίχως αγάπη σαρκικών απολαύσεων, είχε κλέψει τους άντρες άλλων γυναικών, είχε προδώσει αυτούς που την αγάπησαν… και τώρα η αγάπη τής χτύπαγε πάλι την πόρτα αλλά αυτή ένιωθε ανάξια μιας τέτοιας ευλογίας.

Ενώ συλλογιζόταν όλα αυτά, είδε έναν ξανθό νέο που στεκόταν στην άκρη της αυλής, κάτω από μια φορτωμένη ολόλευκα άνθη λεμονιά. Την κοιτούσε επίμονα. Ήταν όμορφος σαν άγγελος! Το πρόσωπό του έλαμπε σαν τον ήλιο. Ξεχνώντας για μια στιγμή τον αγαπημένο της που κοιμόταν μέσα στο δωμάτιο, τον πλησίασε και μια γλυκιά μυρωδιά πλημμύρισε τις αισθήσεις της. Μια μυρωδιά αθωότητας, σαν από βανίλια και πορτοκάλι. Σαν τα κουλουράκια που έψηνε η μητέρα της στο φούρνο, όταν αυτή ήταν ακόμα μικρό κορίτσι, πριν μπούνε στη ζωή της οι άντρες και τα πάθη του έρωτα.

Θέλησε να τον αγγίξει αλλά ξαφνικά σαν να παρέλυσε! Δεν είχε τη δύναμη να κάνει την παραμικρή κίνηση! Τότε αυτός τη φίλησε στο στόμα κι αυτό της φάνηκε πολύ τολμηρό και ξεδιάντροπο για έναν άγνωστο. Πριν μπορέσει να συνέλθει, αυτός της μίλησε: “Χαίρου πεντάμορφη, ότι αλήθεια αναστάσιμη σου φέρνω! Ευλογημένος ο καρπός της κοιλιάς σου, εσύ η διαλεγμένη απ’το Θεό για να γεννήσεις τον Άνθρωπο! Αυτόν που θα δοξάσει το όνομά Του και θα λυτρώσει την ανθρωπότητα από το θάνατο!”

Η Μαρία, μόλις συνήλθε λίγο από το ξάφνισμα του θαύματος, ψέλλισε: “Γιατί εγώ? …”  Ο άγγελος την κοίταξε για μια στιγμή κατάματα κι είπε: “Γιατί εσύ είπες ψέματα, υπέκυψες στον πειρασμό των σαρκικών απολάυσεων, έκλεψες τους άντρες άλλων γυναικών, έπεσες σε πολλές αμαρτίες εξαιτίας της αδυναμίας σου και της αγάπης σου για ζωή… Κι ύστερα μετάνοιωσες γι αυτές, αλλά ποτέ δεν είπες με έπαρση “Δεν θ’αμαρτάνω πια”… Είσαι άξια λοιπόν γι αυτό το φορτίο”! Κι ύστερα έφυγε…

Έπειτα από εννέα μήνες, ένα χιονισμένο χειμωνιάτικο βράδυ, έφερνε στον κόσμο τον καρπό της κοιλιάς της, μέσα σε ένα στάβλο. Δίπλα της, μοναδικός σύντροφος και παραστάτης, ο Ιωσήφ. Ούτε μάγοι που ήρθαν απ’ τα πέρατα της γης να προσκυνήσουν, ούτε σμύρνα και λιβάνι και χρυσό, ούτε στρατιές αγγέλων να ψάλλουν το “ωσαννά”, ούτε κανένα αστέρι πρωτόφαντο και υπέρλαμπρο στον ουρανό: ψέματα είναι αυτά. Μόνο όταν είχαν τελειώσει όλα και αποκαμωμένη από τον πόνο και το κρύο αλλά ευτυχισμένη, κράταγε στην αγκαλιά της το νεογέννητο, εμφανίστηκε μπροστά της ο ξανθός άγγελος και της χαμογέλασε. “Όλα πήγαν καλά” του είπε αυτή, ανταποδίδοντας το χαμόγελο.

“Θα ονομαστεί Ιησούς” πρόσταξε ο άγγελος “και πρωτού δοξαστεί στους αιώνες των αιώνων, θα θυσιαστεί για την αγάπη των ανθρώπων στην ποτισμένη με αίμα γη του Γολγοθά…”.

Έτσι η Μαρία, με το μεγαλύτερο δώρο του Θεού πλήρωσε τις αμαρτίες της…

“Μακάριοι οι πεινούντες για δικαιοσύνη, ότι αυτοί θα χορτασθούν…”

Από το "ΒΟΤΑΝΟΛΟΓΙΟ" - http://votaniatis.wordpress.com

Αυγή, 31 – 3 – 2011

Κατά χιλιάδες εγκαταλείπουν τη χώρα οι εκ της αλλοδαπής προερχόμενοι συμπολίτες μας, αηδιασμένοι από την έλλειψη παιδείας των νεοελλήνων αλλά και επειδή δεν μπορούν να αντέξουν τα ακόμη νεότερα οικονομικά  μέτρα της ημι-οικουμενικής (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ ) κυβέρνησης του κ. Χριστοφοράκου. Σύμφωνα με πληροφορίες, όσοι έχουν ήδη πάρει την Ελληνική ιθαγένεια, αναζητούν καταφύγιο σε άλλες χώρες της ΕΕ ως ευρωπαίοι πολίτες, ενώ οι υπόλοιποι προτιμούν στην πλειοψηφία τους τη Λιβερία, όπου αναζητούν εργασία στις εκεί Ελληνικές εταιρίες.

Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στην ήδη αείμνηστο Ελληνική οικονομία, αφού οι ελάχιστες ξεχασμένες πια εδώ, βιομηχανίες, δεν μπορούν να βρουν εργάτες και διακόπτουν η μια μετά την άλλη τη λειτουργία τους. Ο πρωθυπουργός κ.Χριστοφοράκος, δήλωσε πως η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το θέμα και ήδη ο υπουργός πράσινης ανάπτυξης, χασισοκαλλιεργειών, ελεύθερου έρωτα, νέων τεχνολογιών και διαδικτύου κ. Παπανδρέου, έχει διαβιβάσει αίτημα προς την κυβέρνηση της πολυεθνικής εταιρείας Siemens, για χρηματοδότηση της μετεγκατάστασης των Ελληνικών βιομηχανιών στην Κίνα.

Προβλήματα όμως έχουν δημιουργηθεί και στις συγκοινωνίες, αφού εξαγριωμένοι αγρότες που έχουν μείνει χωρίς σκλάβους, έκλεισαν την εθνική οδό και όλους τους παραδρόμους με τα τρακτέρ τους, απαιτώντας “δωρεάν εργάτες εδώ και τώρα”! “Στην ανάγκη” δήλωσε ο πρόεδρος των κτηνοτρόφων κ. Κώστας Καραμανλής“ας κάνουμε έναν κατακτητικό πόλεμο στα Σκόπια ή την Αλβανία. Η φτωχή αγροτιά κι οι κτηνοτρόφοι, δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε χωρίς τους σκλάβους μας”. Δήλωση συμπαράστασης στην εξεγερμένη αγροτιά έκανε ο γ.γ. του ΚΚΕ κ. Αλέκος Αλαβάνος, ενώ δηλώσεις για το θέμα αναμένεται να κάνει και ο πρόεδρος του ΣΥΝ Νικήτας Κακλαμάνης, μετά τη λήξη του έκτακτου συνεδρίου του κόμματος, που διανύει ήδη τον δέκατο μήνα λειτουργίας του, ενώ ξεχωριστή ανακοίνωση θα εκδόσει η ανανεωτική πτέρυγα του κόμματος διά του εκπροσώπου της κ.Θεόδωρου Πάγκαλου. Η υπουργός αγροτικής ανάπτυξης κ.Πετρούλα Κωστίδου από τη μεριά της, δήλωσε ότι θα μεταβιβάσει τα δίκαια αιτήματα των αγροτών στο ΚΥΣΕΑ, ενώ η υπουργός άμυνας κα Τζούλια Αλεξανδράτου δήλωσε ότι θα μπει επικεφαλής καμπάνιας για την ανύψωση του ηθικού των Ελλήνων στρατιωτών κι ότι “τα νιάτα μας, είναι έτοιμα για…  όλα!”.

Εκεί όμως που πραγματικά η κατάσταση είναι τραγική κι έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, είναι στις δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία, σχολεία, σταθμούς μετρό κλπ, όπου δεν υπάρχουν πλέον καθαρίστριες. Ήδη η υγειονομική υπηρεσία έχει κλείσει ως υγειονομικά επικίνδυνα, εξήντα εφτά νοσοκομεία, ενενήντα δύο υποκαταστήματα του ΙΚΑ, δώδεκα σταθμούς ΜΕΤΡΟ, το αεροδρόμιο “ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ”, (το οποίο ας σημειωθεί, από τη μέρα της μετονομασίας του και μετά, έχει το παγκόσμιο ρεκόρ ατυχημάτων), εβδομήντα εφτά εφορίες, ενώ διακοπές διαρκείας απολαμβάνουν οι μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Εκτός όμως από τα κοινωνικά προβλήματα, η μαζική αποχώρηση των αλλοδαπών συμπολιτών μας, έχει πυροδοτήσει και πολιτικές εξελίξεις: το ΛΑΟΣ αναζητά απεγνωσμένα σε αλλεπάλληλες συνεδριάσεις νέο πολιτικό περιεχόμενο, χωρίς να μπορεί να καταλήξει κάπου. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρόεδρος, γγ, ταμίας, τηλεγραφητής και κούριερ του κόμματος κ.Καρατζαφέρης, πρότεινε το κλείσιμο των συνόρων (προς τα έξω) και να πυροβολείται από τους συνοριοφύλακες χωρίς προειδοποίηση όποιος επιχειρεί να αποδράσει. Ο αρχιματσακώνης του κόμματος κ. Άδωνης Γεωργιάδης αντέδρασε έντονα στην πρόταση φωνάζοντας “Έξω οι ξένοι – Πας μη Έλλην βάρβαρος!” για να του ανταπαντήσει ο πρόεδρος, γγ, ταμίας, τηλεγραφητής και κούριερ του κόμματος κ.Καρατζαφέρης “Ναι, αλλά, τι θ’ απογίνουμε χωρίς βαρβάρους? Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις”! Επίσης, έχουν ήδη επιβεβαιωθεί, τριάντα εφτά αυτοκτονίες μελών της “Χρυσής Αυγής”. Όλοι οι αυτόχειρες άφησαν το ίδιο σημείωμα “Χωρίς αυτούς, η ζωή μου δεν έχει νόημα”! Τη θλίψη του για τον "άδικο χαμό των φερέλπιδων νέων, του άνθους της Ελληνικής νεολαίας” όπως ο ίδιος είπε, εξέφρασε ο πρόεδρος, γγ, ταμίας, τηλεγραφητής και κούριερ του ΛΑΟΣ κ.Καρατζαφέρης.

Από το "ΒΟΤΑΝΟΛΟΓΙΟ" http://votaniatis.wordpress.com

- Γιατί ο σκύλος μου ξέρει να κάνει οικονομία: σε κάθε δυο κόκκαλα που του δίνω, θάβει το ένα για αργότερα.

- Γιατί ο σκύλος μου, όταν του μιλάω με ακούει, δε με γράφει. Και κάνει πάντα αυτό που του ζητάω, ή τουλάχιστον προσπαθεί.

- Γιατί ο σκύλος μου, κάνει τις “βρωμιές” του έξω από το σπίτι.

- Γιατί ο σκύλος μου, αν και σκύλος, δε συχνάζει σε σκυλάδικα, κι έτσι δεν υπάρχει ο κίνδυνος την ώρα κάποιας κρίσης να ρίχνει ζεμπεκιές σουρωμένος.

- Γιατί ο σκύλος μου ακούει μόνο εμένα, δεν θα δεχτεί ποτέ εντολές από ξένους ακόμα κι αν τον ταϊσουν.

- Γιατί ο σκύλος μου δεν θα μου επιτεθεί ποτέ, έστω κι αν φοράω κουκούλα.

- Γιατί ο σκύλος μου δεν κλέβει το φαγητό από το τραπέζι μου – τρώει μόνο από το πιάτο του.

- Γιατί ο σκύλος μου, όταν υπάρχει κίνδυνος προσπαθεί πάντα να με προστατεύει.

- Γιατί ο σκύλος μου είναι παιδί της πιάτσας, δεν είναι “ράτσας”.

- Γιατί ο σκύλος μου είναι ανταποδοτικός: φέρνει πάντα πίσω το μπαλάκι που του πετάω, δε θα σκεφτεί ποτέ να το πάρει και να φύγει.

Πριν δυο χρόνια, καλοκαίρι, καθόμουνα με τη γυναίκα μου και τους γονείς της σε ένα καφέ στην πλάκα. Η γυναίκα μου είναι Ουκρανή και οι γονείς της είχαν έρθει από το Κίεβο να μας επισκεφτούν. Ξαφνικά παιρνά από μπροστά μας ο Μανώλης Γλέζος, αρκετοί είναι αυτοί που τον χαιρετάνε. Μπαίνω στον πειρασμό να πω στον πεθερό μου την ιστορία του: "αυτός" του λέω "όταν ήταν νέος, έκανε αυτό κι αυτό...". Ο Πεθερός μου πετάγεται σαν να τον τσίμπησε μύγα! "It's impossible! Manolis Glezos is alive? Is this man Manolis Glezos?!" Ναι. Τον ήξερε. Τους είχαν μάθει γι αυτόν στο σχολείο. Εκατομμύρια οι νεκροί της Σοβιετικής Ένωσης στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, καμένη ολόκληρη η Ουκρανία, αλλά στα σχολεία τους τους λέγανε για το Μανώλη Γλέζο.

Έτρεξε και τον συνάντησε, χωρίς να περιμένει εμένα ή την κόρη του που θα μπορούσε να μεταφράζει κιόλας. Του έσφιξε το χέρι και από τη συγκίνησή του, του μίλαγε ρώσικα. Δεν ξέρω αν ο Γλέζος ξέρει ρώσικα, αλλά έδειχναν να καταλαβαίνονται. Στο μεταξύ, πλησίασε κι η γυναίκα μου κι άρχισε να μεταφράζει. Ο πεθερός μου ζήτησε από το Γλέζο να βγουν μαζί μια φωτογραφία...

Μέχρι που γυρίσαμε σπίτι ήταν ακόμη συγκινημένος: "Ποιος να το πίστευε! Να συναντήσω το Μανώλη Γλέζο!" Στην πατρίδα του, έδειχνε τη φωτογραφία σε όλους τους φίλους του με καμάρι: "Ξέρεις ποιος είναι αυτός?"  Τη μεγένθυνε και την κρέμασε στο γραφείο του και στο σπίτι, στο σαλόνι.

Ελπίζω να μη μάθει ποτέ το τι έγινε προχτές. Θα ντρέπομαι τόσο πολύ όταν τον ξαναδώ...

Την καλλιέργεια γενετικώς τροποποιημένων προϊόντων στην Ευρωπαϊκή Ενωση επέτρεψε χθες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για πρώτη φορά από το 1998. Η Κομισιόν έδωσε χθες άδεια για την καλλιέργεια στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης της γενετικώς τροποποιημένης ποικιλίας πατάτας Amflora της γερμανικής εταιρείας BASF. Η αλλαγή πολιτικής επικρίθηκε έντονα από κόμματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Η πατάτα Amflora πρόκειται να χρησιμοποιηθεί σαν ζωοτροφή, στη χαρτοβιομηχανία και τις κατασκευές σαν πηκτικό μέσο. Αν και δεν θα χρησιμοποιηθεί για κατανάλωση από ανθρώπους, περιβαλλοντικές οργανώσεις τονίζουν ότι θα μπορούσε να φτάσει στο πιάτο μας. Παράλληλα η γενετικώς τροποποιημένη πατάτα θα μπορούσε να μολύνει άλλες καλλιέργειες μέσω επικονίασης. «Είναι σοκαριστικό το γεγονός ότι μια από τις πρώτες πράξεις της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι να εγκρίνει γενετικώς τροποποιημένη καλλιέργεια που θέτει σε κίνδυνο το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία», δήλωσε στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερς εκπρόσωπος Τύπου της περιβαλλοντικής οργάνωσης Greenpeace. H υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων της Ελληνικής κυβέρνησης ανακοίνωσε ότι «η Ελλάδα προτίθεται να ενεργοποιήσει νομικές ρήτρες που θα απαγορεύουν την καλλιέργεια της γενετικά τροποποιημένης πατάτας Amflora επί ελληνικού εδάφους». Ως σήμερα το μόνο γενετικώς τροποποιημένο φυτό που επιτρεπόταν να καλλιεργηθεί στην ΕΕ ήταν το καλαμπόκι ΜΟΝ 810 της αμερικανικής Μonsanto, το οποίο είχε λάβει άδεια το 1998, προτού επιβληθεί μορατόριουμ. Ωστόσο η Ελλάδα και άλλες πέντε ευρωπαϊκές χώρες έχουν απαγορεύσει μονομερώς την καλλιέργεια του ΜΟΝ 810 ενεργοποιώντας νομικές ρήτρες. Δεν υπάρχουν καλλιέργειες μεταλλαγμένων προϊόντων στην Ελλάδα. Εφόσον όμως καλλιεργούνται μεταλλαγμένα στην ΕΕ, μπορούν ελεύθερα να εισαχθούν στην Ελλάδα. Απόλυτα απαράδεκτη χαρακτηρίζει και ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Μιχάλης Τρεμόπουλος, την εν λόγω απόφαση του νέου Επιτρόπου Υγείας και Προστασίας Καταναλωτή. «Η κίνηση του νέου επιτρόπου είναι απολύτως απαράδεκτη», τονίζει ο Μιχ. Τρεμόπουλος σε δήλωσή του. «Αρμοδιότητά του είναι να προστατεύει τη δημόσια υγεία και τα δικαιώματα των καταναλωτών, όχι να προωθεί απειλές εναντίον τους. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να επιβάλλει στους πολίτες της Ευρώπης ένα ανυπολόγιστο ρίσκο, όπως αυτό που αντιπροσωπεύουν τα μεταλλαγμένα. Μαζί με όλους τους Ευρωπαίους Πράσινους και τα κινήματα πολιτών, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με όλους τους τρόπους, τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και στη χώρα μας, για να μη γίνουμε πειραματόζωα». Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Χουντής είχε ήδη καταθέσει σχετική ερώτηση (22 Φεβρουαρίου 2010) για να συζητηθεί την επόμενη εβδομάδα στο Στρασβούργο κατά την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, βέβαιος ότι παρά τις διαψεύσεις, ο Μπαρόζο θα επανέφερε το θέμα από την πίσω πόρτα. Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε:
" Η εσπευσμένη αυτή έγκριση είναι σκανδαλώδης γιατί αποκαλύπτει το βάθος και την έκταση της υποκρισίας του Προέδρου της Επιτροπής, γιατί αψηφά τη συντριπτική πλειοψηφία της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης που είναι αντίθετη με την καλλιέργεια των μεταλλαγμένων, γιατί αδιαφορεί για τις επιπτώσεις τους στη δημόσια υγεία, στο περιβάλλον και στις συμβατικές καλλιέργειες, και γιατί αποτελεί ένα σοβαρό στραβοπάτημα ήδη από τις πρώτες μέρες της νέας Επιτροπής όσον αφορά την πολιτική ασφάλειας των τροφίμων".

καλή όρεξη!

Σχόλιο χρήστη της λιφο στο ποστ "οι γάτες δεν είναι εφτάψυχες..."

"# Demotivator στις 3.3.2010, 23:44