Τετ, 21 Ιαν 2009 05:09 πμ

αποτελέσματα παρατεταμένης χρήσης

βίας

Αυτό είναι το μοναδικό νοσοκομείο στο Αφγανιστάν που προσφέρει θεραπεία στους ψυχικά ασθενείς της χώρας. βρίσκεται στα περίχωρα της Καμπούλ και διαθέτει μόλις 40 κρεβάτια, όταν, βάσει ερευνών του υπουργείου υγείας της χώρας, το 66% του πληθυσμού παρουσιάζει ψυχικά νοσήματα.

Το Αφγανικό Έθνος είναι πολλαπλά τραυματισμένο λένε οι υπεύθυνοι για την υγεία.

30 χρόνια τώρα χιλιάδες Αφγανοί έχουν πεθάνει και οι περισσότεροι πολίτες έχουν γίνει μάρτυρες φρικτών βιαιοτήτων σε κάποια στιγμή της ζωής τους, αρκετά από τα ψυχικά νοσήματα σχετίζονται μ’ αυτές τις εμπειρίες.

Ο ντόπιος Δημοσιογράφος Hanif Sherzad λέει ότι η ψυχές των Αφγανών εξακολουθούν να τραυματίζονται από τη συνεχιζόμενη βία και το πρόσφατο παρελθόν τις χώρας.

«ο περισσότερος κόσμος δεν αισθάνεται ασφάλεια και σιγουριά.»

«ακόμα και οι ψυχικά υγιείς που ζουν σε πιο ασφαλείς περιοχές επηρεάζονται από τη σωρεία δυσάρεστων ειδήσεων και ο φαύλος κύκλος της βίας δε σταματά.»

ο Dr Abdullah Fahim λέει: «ελάχιστη εμπιστοσύνη έχει απομείνει μεταξύ των ανθρώπων. Συχνά οι βίαιες πράξεις εκλαμβάνονται σαν μια φυσιολογική αναπόφευκτη καθημερινότητα. Αν αυτό συνεχιστεί το μέλλον μας διαγράφεται μαύρο.»

(μικρή σύνοψη απο άρθρο του BBC)

ΣΧΟΛΙΑ: 3

# Ανώνυμο σχόλιο στις 21.1.2009, 14:11

‘Δε με βοηθάς,’ παραπονιέμαι στον άντρα που με αγαπάει. ‘Με αφήνεις και γλιστρώ μες στις σιωπές σου,’ λέω στον άντρα που λατρεύω. Ευλογημένο γλίστρημα. Εκεί. Στους βυθούς. Στα σκοτεινά. Που δε χωράει το είναι μου. Που η ψυχή μου υποφέρει. Εκεί. Στον πάτο. Με όλα τα γιατί. Εκεί. Όπου θα βρω το φως που είμαι. Όχι, δεν είναι εκεί, δε με περιμένει. Μόλις τώρα δημιουργείται. Με το που βγάζω το σπαθί μου και μπαίνω στη μάχη, αρχίζουν οι σπίθες. Στην αρχή τις καταπίνει η σκοτεινιά. Σε λίγο, δεν τα καταφέρνει πια. Αργότερα, την καταπίνει εκείνο.

# Ανώνυμο σχόλιο στις 21.1.2009, 14:13

Οι ψυχικές ασθένειες είναι φυσική συνέπεια για τον άνθρωπο, που δε χωράει σ’ αυτόν τον κόσμο. Η επιστήμη παρέχει χημική και συμβουλευτική υποστήριξη σ’ εκείνους που θέλουν να προσαρμοστούν, να μικρύνουν, να χωρέσουν. Απεύχομαι την ώρα που θα είμαστε υγιείς μέσα σ’ έναν τέτοιο κόσμο. Η τέχνη δίνει εκφραστική διέξοδο στην ψυχή που υποφέρει. Μας υποδεικνύει και αποδεικνύει τις όψεις ενός καλλίτερου κόσμου. Πιστεύω στον άνθρωπο, που δε χωράει σ’ αυτόν τον κόσμο.

# Nya στις 22.1.2009, 10:13

Νομίζω πως, δυστυχώς(;), από ένα σημείο και ύστερα μια επαναλαμβανόμενη συνθήκη γίνεται συνήθης και οδηγεί δραστικά στην προσαρμογή των ατόμων σ' αυτή. Ακόμα και εάν κάποιες μονάδες αδυνατούν να προσαρμοστούν τείνουν να γίνουν η εξαίρεση που δικαιολογεί τον κανόνα. Ας θεωρηθεί αυτό ένα είδος εξέλιξης, μολονότι δεν αποτελεί σημάδι προόδου στην περίπτωση που περιγράφεται στο άνωθεν άρθρο. Υπάρχει βέβαια ένα σαφές ερώτημα γιατί μας έλκει όλη αυτή η βιαιότητα, γιατί εθιζόμαστε τόσο εύκολα στο αίμα, την αρρώστια, την μιζέρια. Ενδεχομένως ο σάρκινος εαυτός μας αναζητά κοινά σημεία για να επιβεβαιώσει το φθαρτό του στοιχείο και να ικανοποιήσει την θνητή ματαιότητα.
γειά σου xenobati..

Πρέπει να είσαστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

Πάντα περισσεύω Κι όλο κάτι κόβω Μήπως κάποτε χωρέσω Μα τότε μόνο θα λυτρωθώ Όταν πια μείνει από μένα Ένας μικρός κίτρινος κόκκος άμμου Που περιφέρεται στο σύμπαν.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ POSTS

we are the superheroes

25.2.2009, 02:40

Ήρθε στο mail μου

18.2.2009, 01:50

Μια έκθεση με θέμα μια έκθεση

17.2.2009, 05:12

αποτελέσματα παρατεταμένης χρήσης

21.1.2009, 05:09

το ελικόπτερο

19.1.2009, 21:19

Αλληλεγγύη

19.1.2009, 14:42

«Εκτός λειτουργίας»

12.1.2009, 04:00

τυφλοί

8.1.2009, 02:41

Καβάφης.

30.12.2008, 02:44

μη την ψάχνεις

24.12.2008, 01:19

ΑΡΧΕΙΟ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣE ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

RSS