Καθημερινά αλλάζουμε τον κόσμο με τις πράξεις μας και τις επιλογές μας. όλοι μας

(Μετάφραση από Α.Σ.)

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ένα κρύο πρωινό τον Γενάρη του 2007. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ' οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για  λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.

1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστόνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ένα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα .... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

Διάβαζα το post της Μερόπης για την έκθεση bodies καθώς και τα σχόλια που το ακολουθούσαν και ήταν πολλές οι σκέψεις που μου γεννήθηκαν. τόσες που  προτίμησα να γίνουν ένα αυτόνομο post παρά ένα εκτενές σχόλιο. Όταν  άκουσα πρώτη φορά για την έκθεση σκέφτηκα ότι θα θελα να πάω γιατί πιστεύω ότι ο σημερινός άνθρωπος έχει μια εικόνα για το σώμα του αλλοιωμένη, φορτωμένη σημάνσεις και παρενδύσεις,  που πολύ μας έχουν απομακρύνει από μια ψύχραιμη αντικειμενική γειωμένη ματιά πάνω στο σώμα μας, μας έχουν απομακρύνει από την ενσυναίσθηση της σάρκας που κουβαλάμε, απ' αυτήν την ομοιότητα που μας συγγενεύει με τα σφαχτάρια της αγοράς που λέει και ο anima.Φαντάζομε ότι αυτή την αίσθηση αναζητούν και ελπίζουν να βιώσουν όσοι υπερασπίζονται την έκθεση και μιλούν για μάθημα ανατομίας και επιστήμη. όταν συνειδητοποίησα και ‘γω πρώτη φορά ότι μιλάμε για πραγματικά πτώματα το βρήκα ανατριχιαστικό όμως μετά σκέφτηκα ότι ίσως είναι απλώς ο δικός μου φόβος του θανάτου που με εμποδίζει να δω τα πράγματα αντικειμενικά όσο για το πώς πέθαναν και αν τους ρώτησε κανείς μου φαίνεται λιγάκι υποκριτικό (συγνώμη Μερόπη μου, συγνώμη Αυγή μου και όλοι οι υπόλοιποι) μου φαίνεται κομμάτι υποκριτικό να το ρωτήσω απ τη στιγμή που δεν ξέρω καν πως έζησαν αν καν έζησαν και αν κανείς τους ρώτησε ,αν πρόλαβαν να ζήσουν όσο ακόμα ανέπνεαν, ή ήταν κάποιοι απ τους αμέτρητους εργάτες και εργάτριες της Κίνας που δουλεύουν ως σύγχρονοι σκλάβοι άπειρες ώρες για ένα κομμάτι ψωμί, (συχνά για να παράγουν προϊόντα Ευρωπαϊκών εταιριών) που γι' αυτούς η έννοια ζωή έχει πολύ περιορισμένο ορισμό. και  σκέφτηκα ότι αν ήταν απ αυτούς τους ανθρώπους που η ζωή τους δεν τους άνηκε ποτέ το πιθανότερο αν τους ρωτούσαν αν θα θέλουν να συμμετάσχουν μετά θάνατο σε αυτό το πανηγύρι   θα αντιδρούσαν όπως και ο κεντρικός ήρωας στο «Ο Τζώνυ πήρε τ' όπλο του» που απεγνωσμένα αιτείται στη νοσοκόμα που φροντίζει το κουτσουρεμένο από χέρια και ποδιά και στερημένο προσώπου κορμί του,(με σήματα μορς αν θυμάστε γίνεται η συζήτηση) να περιφέρουν το σώμα του στο τσίρκο σαν αξιοθέατο και να χαρίσει επιτέλους χαρά και ευτυχία στους υπόλοιπους ανθρώπους και έτσι να αποκτήσει και το πέρασμα του απ τη ζωή το νόημα που ποτέ πριν δε μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να έχει. Βέβαια αυτό θα το δεχόταν αν πράγματι μιλάγαμε για κάτι που θα ήταν αληθινά  μια προσφορά ,μια αλτρουιστική συνεισφορά ,στην επιστήμη και την γνώση και όχι ένας μηχανισμός κέρδους για τους διοργανωτές που κυρίως μοιάζει να στοχεύουν στην οικονομική εκμετάλλευση ενός  μακάβριου θιάσου στοχεύοντας πιότερο σε αισθήσεις και ένστικτα ανάλογα αυτών μιας ταινίας φρίκης (όπως παρομοίως κάνουν και πολλά ντοκιμαντέρ που προβάλλονται σε ελληνικά κανάλια  τελευταία  δομώντας την ταινία ως θρίλερ με πρωταγωνιστές  ζώα άντ'  ανθρώπων ) με την επιστήμη ως προπέτασμα. Τελικά ,και καθώς υπήρξα αρκετά σπάταλος τελευταία,  περιφερόμενος στα θέατρα και  στους σινεμάδες  περισσότερο από ότι η τσέπη μου το επιτρέπει, θα προτιμήσω να φυλάξω τα 16 ευρόπουλα για την Κυριακάτικη έξοδο που οφείλω στη βαφτιστήρα μου και ελπίζω ο καιρός να ‘ναι καλός για να πάμε να ταΐσουμε τα πουλάκια στο άλσος της Κηφισιάς και να της πάρω και ένα γλυκό απ' τον Βάρσο. καλημέρα

 βίας

Αυτό είναι το μοναδικό νοσοκομείο στο Αφγανιστάν που προσφέρει θεραπεία στους ψυχικά ασθενείς της χώρας. βρίσκεται στα περίχωρα της Καμπούλ και διαθέτει μόλις 40 κρεβάτια, όταν, βάσει ερευνών του  υπουργείου υγείας της χώρας, το 66% του πληθυσμού παρουσιάζει ψυχικά νοσήματα.

Το Αφγανικό   Έθνος είναι πολλαπλά τραυματισμένο λένε οι υπεύθυνοι για την υγεία.

30 χρόνια τώρα χιλιάδες Αφγανοί έχουν πεθάνει και οι περισσότεροι πολίτες έχουν γίνει μάρτυρες φρικτών βιαιοτήτων  σε κάποια στιγμή της ζωής τους,  αρκετά από τα ψυχικά νοσήματα σχετίζονται μ’ αυτές τις εμπειρίες.

Ο ντόπιος Δημοσιογράφος Hanif Sherzad  λέει ότι η ψυχές των Αφγανών εξακολουθούν να τραυματίζονται   από τη συνεχιζόμενη βία και το πρόσφατο παρελθόν τις χώρας.

«ο περισσότερος κόσμος δεν αισθάνεται ασφάλεια και σιγουριά.»

«ακόμα και οι ψυχικά υγιείς που ζουν σε πιο ασφαλείς περιοχές επηρεάζονται από τη σωρεία δυσάρεστων ειδήσεων και ο φαύλος κύκλος της βίας δε σταματά.»

ο Dr Abdullah Fahim λέει: «ελάχιστη εμπιστοσύνη έχει απομείνει μεταξύ των ανθρώπων. Συχνά οι βίαιες πράξεις εκλαμβάνονται σαν μια φυσιολογική αναπόφευκτη καθημερινότητα. Αν αυτό συνεχιστεί το μέλλον μας διαγράφεται μαύρο.» 

(μικρή σύνοψη απο άρθρο του BBC)

έγραφε το  κολλημένο πρόχειρα χαρτί στο τζάμι στο ασανσέρ του μετρό στην ομόνοια. Δίπλα ακριβός μια τρύπα απ αυτές που πια συνήθισαν τα μάτια μας να βλέπουνε στην Αθήνα τελευταία , στις βιτρίνες κυρίως, από εκσφενδονισμένη πέτρα, στο κρύσταλλο της πόρτας. Κάποιος επίσης είχε προσπαθήσει να καταστρέψει το μηχανισμό και να τον πυρπολήσει. είχα μόλις βγει από την «Έλλη» και το «baby love» και το μυαλό μου ήταν γεμάτο σκέψεις για τον έρωτα, τη διαφορετικότητα, την οικογένεια ως μηχανισμό αναπαραγωγής στερεότυπων, την οικογένεια με την ευρύτερη έννοια κ τη συναισθηματικής κάλυψη που μας παρέχει ή πιστεύουμε ότι μας παρέχει και άλλα παρόμοια. Ήμουν ευάλωτος εκείνη τη στιγμή έτσι βυθισμένος όπως ήμουν στο κεφάλι μου και εισέπραξα την εικόνα του κατεστραμμένου ασανσέρ  οδυνηρά βίαια σαν να κουβαλούσε όλη τη βία και το θυμό που την προκάλεσε. και όχι δεν θύμωσα ,πικράθηκα όμως γιατί θυμήθηκα. Θυμήθηκα την χαρά μας τότε πριν καν να γίνει το μετρό όταν με το φίλο μου από την Εταιρία Σπαστικών τον Δημήτρη μάθαμε ότι σε κάποιους σταθμούς του ηλεκτρικού λειτουργούσαν ασανσέρ για άτομα με ειδικές ανάγκες και είπαμε να κάτι συνέβη επιτέλους καλό σ αυτή την πόλη και καθώς εκείνη την εποχή ήμουν ο σχεδόν μόνιμος συνοδός του στις εξόδους τον έπεισα να τα χρησιμοποιήσουμε από τους πρώτους Ο Δημήτρης είναι άτομο τετραπληγικό   με σπαστικότητα που μετά από απανωτές  εγχειρίσεις στέκει και περπατάει.  Διαδικασία όμως έντονα κουραστική για κείνο άλλα και για μένα, κάποιες φορές, όταν οι αποστάσεις που διασχίζαμε ήταν μεγάλες , που  τον στήριζα στη διαδρομή και έπρεπε να ακολουθώ τους δικούς του ρυθμούς.

Θυμάμαι τη λαχτάρα μου την πρώτη φορά που το τρένο ήταν γεμάτο και έπρεπε να παρακαλέσω κάποιον να σηκωθεί για να μπορέσει να καθίσει ο Δημήτρης και την απογοήτευση μας όταν φτάσαμε στη Καλλιθέα και το ασανσέρ δε λειτουργούσε(είχε ήδη χαλάσει) και αναγκαστήκαμε σκαλί -σκαλί να ανέβουμε όλη τη γέφυρα του σταθμού και να περάσουμε απέναντι και να πάρουμε ταξί για να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας. Παρ’ όλα αυτά στο τέλος ήμασταν χαρούμενοι που το πράξαμε και διεκδικήσαμε το δικαίωμα συνύπαρξης στην καθημερινότητα της πόλης και μια ελπίδα είχε φυτρώσει στις καρδίες μας καθώς όλο και κάτι λίγο βλέπαμε να προστίθεται στην πόλη σε σχέση με τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Πέρασε ο καιρός και οι ελπίδες δεν τράφηκαν με την γεωμετρική πρόοδο που ελπίζαμε τότε τον Δημήτρη έχω χρόνια να τον δω γιατί έκανα το κλασσικό λάθος που συμβαίνει σ αυτές τις περιπτώσεις. Δέθηκα  πολύ και ο Δημήτρης- είμαστε σχεδόν συνομήλικοι- που δεν γνώρισε ποτέ το σεξ αδιαφορεί πλήρως, όπως διαπίστωσα για το φύλλο εκείνου που θα του το προσφέρει, άρχισε να αιτείται να του το προσφέρω εγώ. Του μίλησα κάποιες φόρές του εξήγησα ότι κάτι τέτοιο δεν μου επιτρέπονταν να του το προσφέρω, άρχισε να γίνεται φορτικός με έπαιρνε δύο και τρεις φορές μέσα στη μέρα τηλέφωνο για να ακούει τη φωνή μου με έπαιρνε την ώρα που ήμουν στην δουλειά και όταν του έλεγα ότι δεν μπορώ να του μιλήσω αρνιόταν να το καταλάβει

Αν ακολουθήσουμε το δόγμα «οφθαλμό αντί οφθαλμού» θα καταλήξουμε όλοι τυφλοί.

Δεν χτίζεται με λέξεις πια ο κόσμος

Όπως δεν αρκούνε

τα ρολόγια

το χρόνο να μετρήσουνε της προσμονής

για ότι ελπίσαμε

για ότι ποθήσαμε

για τη λύτρωση

για την ελευθερία.

Οι ιχνογραφίες των ονείρων μας

Σαπίζουνε σε σκοτεινά υπόγεια .

Δειλιάσαμε στο κέλευσμα της  μοίρας

Ή ίσως βολευτήκαμε πολύ.

-         Φύγε. μη την ψάχνεις!