...φάμπρικες, οχήματα, χρήματα...

 βοσκάω μες στο Ροζγουέλ, είμαι από χωριό, δεν είμαι 'γώ

το σκάω σκέτο όμως δεν πίνω από μικρός, δεν είμαι 'δω

στρατόπεδο όλη η χώρα, Guantanamo πρωθυπουργό

φωνάζουν τα σκυλιά σου μα δεν τά 'χω τα όπλα εγώ

ανοίγω το ψυγείο για να φύγω να βγω

και να πάρω μια ανάσα λάσκα

έχω κι αίμα στη φάτσα - σάλτσα

Λας Βέγκας - σκυλάδικο η βάρκα

κουκαράτσα του Κάφκα, μένω σε γιάφκα

από 'δω είναι οι πουτάνες κι από 'κει 'ναι η πιάτσα

είδες το τυρί είδες το χαρτί και δεν είδες τη φάκα

είναι τίγκα η πινάτα, σπάστα

τα μπουζούκια βαράνε την ιντιφάντα

κάφτα

παρακράτος η μάκα

κολυμπάνε στα σκατά για να φάνε τα πάντα

σκοπευτής στην ταράτσα, σουλάτσα

σκατό στην κάλτσα για την κυράτσα και το μαλάκα

κάνε μου τράκα μια ατάκα για την ατάκα

 τάχα μου τάχα

"...Να 'χα Μονάχα Λίγο Αγάπη & Χρόνο & Λίγα Φράγκα..."

Η επανάληψη της ανάμνησης. Ξεθωριασμένη. Σαν τα πλακάκια της κουζίνας μου. Στέκομαι στην τζαμαρία. Μια κορνίζα ζωντανή. Η αντανάκλαση μου στα μάτια του πατέρα της απέναντι οικογένειας. Η ζέστη του σπιτιού μου σαν καλοκαίρι. Στέκομαι ξυπόλυτος. Όρθιος και ξυπόλυτος. Ότι απέμεινε απ’όσα μου πήρες  με κάθε τρόπο. Ερημίτης στη μέση της πόλης. Είμαι ελεύθερος. Είμαι μόνος μου. Η διάθλαση της αγάπης. Σου έδωσα όλες μου τις λέξεις. Μού’δωσες όλη σου τη σιωπή. Δίκαιη μοιρασιά. Το τρένο περνάει τώρα και κάπου έχουνε γιορτή. Κάπου εκεί έξω τώρα οδηγείς τα βήματα σου. Αφήνεις κάπου τα μάτια σου. Σε βλέπω. Όπως με βλέπει πίσω από το τζάμι ο πατέρας της απέναντι οικογένειας. Σε σκέφτομαι. Αφήνω τις σκέψεις μου στ’άπλητα ποτήρια του νεροχύτη. Εγώ, η καρδιά μου, ένα παλιό καινούριο σπίτι. Οικεία. ‘Οπως ο άστεγος στη μέση ενός δρόμου. Σε βλέπω να βλέπεις τα βήματα των άλλων. Το κεφάλι σου κάτω. Κατεβάζω το κεφάλι και σε βλέπω και σε σκέφτομαι. Με βλέπεις? Με σκέφτεσαι? Σηκώνεις το κεφάλι σου κι εγώ  σήκωσα το κεφάλι μου. Προχωράς τώρα κι εγώ προχωράω. Πρώτη φορά σε αναγωρίζω. Μέσα στον κόσμο. Η πλήξη της παρατηρητικότητας. Η μυωπία της πίστης. Η συναρμολόγηση της αγάπης. Και ήθελες να δραπετεύσεις. Σε βοηθάω. Με βλέπεις να απομακρύνομαι. Εκείνος με παίρνει απ’το χέρι. Εκείνη μου σπρώχνει την πλάτη. Αυτοί. Μου δίνουν κουράγιο. Είμαι εδώ. Πίσω απ’το τζάμι. Ξεθωριασμένος. Η επανάληψη της ανάμνησης. Τα πλακάκια της κουζίνας.  Ο έρωτας  στο τέταρτο δευτερόλεπτο.

Περπατούσε με αργά βήματα μέσα στο χώρο. Για να κάνει μάλλον τον χώρο να μοιάζει μεγαλύτερος. Για να φρενάρει τον χρόνο ίσως. "Δεν Το Πιστεύω Πόσο Γρήγορα Περνάει Ο Καιρός..." του είπε. Δεν είναι το θέμα το πως κυλάνε οι μέρες. Το θέμα είναι πως κυλάνε οι μέρες. Όλα τα στερεότυπα εμφανίζονται σαν φαντάσματα τα πρωινά στον καθρέφτη του μπάνιου. Σχεδόν συνεχώς πια κοιτάζει αλλού. Μέχρι και όταν φτιάχνει τα μαλλιά του κλείνει το ένα του μάτι. Ευτυχώς τα πράγματα είναι όλα καινούρια. Εκείνα τα λίγα όμως βαλμένα στα διάφορα διαφορετικά μέρη ξεφωνίζουν κάθε τόσο και σπάνε την ησυχία στο μυαλό του. Εκείνα τα λίγα πράγματα τα παλιά.  Ταλαιπωρείται από συσχετίσεις. Τα πράγματα πεισμώνουν εύκολα όταν τα ταλαιπωρείς. Και από τα σπίτια που έζησε μέσα τους κανένα δεν ήταν δικό του. Το δέκατο τέταρτο είναι αυτό. Θυμάται όλα εκείνα που δεν πρέπει απ'το καθένα. Και τι πρέπει τελικά. Κλισέ, κλισέ, κλισέ. Ίδιες σκέψεις επαναλαμβάνονται στο μυαλό του σαν ρεφρέν σκυλάδικου που σου στοιχειώνει το μυαλό εκεί που δεν θέλεις. Που δεν υπάρχει λόγος, που δεν γενικώς. "Υπάρχει ένας άλλος κόσμος... Υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος... Πρέπει να υπάρχει!" σκέφτεται και ξανασκέφτεται. Με ποιανού μάτια να τον δει όμως? Έχει μονάχα τα δικά του. Τα βράδια πιάνει το μολύβι και φτιάχνει ιστορίες. Τα πρωινά κάθεται διαβάζει στον εαυτό του τις ιστορίες σαν να διαβάζει κάποιον άλλο. Μήπως και καταλάβει αυτόν τον  άλλο άνθρωπο κάπως καλύτερα επιτέλους. Τον βγάζει από μέσα του, τον στήνει απέναντι του και τον παρακολουθεί. Ύστερα βγαίνει στο δρόμο και προσπαθεί να δει τον κόσμο απλά με τη φλούδα του. Από πάνω. Ακριβώς όπως τον βλέπουν τόσοι άλλοι που τους κατηγορεί, που τους αποφεύγει, που τους αγαπά, που τους συναναστρέφεται. Που τον αποδέχονται όπως είναι ή όπως δεν είναι. Τα μάτια κοιτάζουν. Μόνο η καρδιά βλέπει. Τα κτήρια. Τα σύννεφα. Τα σκουπίδια. Τα κτήρια κι από πάνω τα σύννεφα και κάτω τα σκουπίδια στο πεζοδρόμιο. Αυτό υπάρχει μόνο. Κοιτάζει. Κοιτάζει τα πάντα γύρω. Αμέτοχα. Ασκείται. "Μη σκέφτεσαι!" του είπε "Μη Σκέφτεσαι!"... Σε μια αφίσα σε κάποια γωνία βλέπει. "ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ Σ'ΑΥΤΟΝ"