Τώρα αν μπορείς να σταθείς όρθιος...

θα 'θελα να σε πάρω από το χέρι...

να πάμε μια βόλτα...

έξω...

μαζί με τον κόσμο που τραβάει για τη δουλειά του...

Πάμε να φύγουμε απο'δω μέσα γιατί σε λίγο θα είμαστε νεκροί.

Κουνήσου! Χάλια είσαι! Έχασες κάτι?

Αν τώρα μπορείς να παραγγείλεις...

ότι πάρεις παρ'το για δύο...

Με τέσσερις ζάχαρες είμαι εντάξει...

Σβήνω γρήγορα και αργοξημερώνει...

Κι εκείνα τα ερείπια απέναντι μοιάζουν να στέκονται καλύτερα απο'μένα!

Φύγαμε! Μην αγχώνεσαι! Όλα είναι στο μυαλό μας!

Αν επιζήσουμε απόψε στο υπόσχομαι...

την άλλη βδομάδα..

στο ίδιο μέρος...

την ίδια ώρα...

Πάμε! Προχώρα! Ακούς τι σου λέω?

Όχι δεν είναι το Ηρώδειο... Είναι το Κολοσσαίο...

Πρώτη μέρα του χειμώνα. Η νύχτα πέφτει σαν αυλαία όπως κάθε απόγευμα. Είναι το μόνο που δεν αλλάζει μέσα στα χρόνια. Νιώθω πάντα το ίδιο τέτοια ώρα. Πρέπει να ξαναγίνω απλός. Να γίνω απλός μάλλον γιατί ποτέ δεν ήμουν. Στην σκέψη, στην πράξη και στην γραφή. Προσπάθεια επαφής με τους ανθρώπους. Μου μιλούν. Τους μιλώ. Είναι σαν να βρίσκομαι σε μια πυκνή ομίχλη με τα χέρια απλωμένα αγγίζοντας πράγματα, προσπαθόντας να καταλάβω τι είναι το καθένα. Όχι τυφλός. Σε ομίχλη. Βγήκα έξω. Δεν ήπια πολύ. Δεν το έχω ανάγκη. Τι έχω ανάγκη? Επιστρέφοντας βρήκα ένα κομμάτι χαρτί αφημένο  πάνω στο τζάμι του αυτοκινήτου. Οι αστυνομικοί είναι οι μόνοι που μου γράφουν γράμματα πια. Έστω μερικές λέξεις απειλητικές. Εκεί φτάσαμε...