'Πόσο εύκολα κατεβάζεις τα βρακιά σου...'

...και κατά πόσο αξίζει να ασχοληθείς με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου?

Γιατί ξεχνάς ότι έχεις το δικαίωμα να επιλέγεις και γιατί τσιμπάς το δόλωμα και χάνεις πολύτιμο χρόνο και ενέργεια για φαιδρές καταστάσεις?

Αυτά τα φιλοσοφικά σκεφτόμουν και ο παγωμένος αέρας πάγωνε τα μπαλάκια μου κάτω από την φουντωτή μου ουρά. Δεν γαμιέται, έλεγα νιαουριστά από μέσα μου. Χειμώνας είναι, θα περάσει. Το ζευγάρι της χρονιάς είχε πέσει για ύπνο και είχα στην διάθεση μου ολόκληρό το σπίτι και πίσω από την μυστική έξοδο, ολόκληρο το νησί.

Ένας θόρυβος από τον ξενώνα στην σοφίτα με κάρφωσε στην θέση μου. Ακόμα να μάθω τους θορύβους του νέου μου σπιτιού. Σαν αίλουρος που είμαι ανέβηκα τα σκαλοπάτια τόσο γρήγορα που πρώτα έφτασα εγώ στον ξενώνα και μετά η σκιά μου. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό και μιά τσάντα θαλάσσης είχε πέσει στο πάτωμα. Η όσφρηση μου τρελλλάθηκε!

Αλάτι, άμμος, σαν γεύση από βότσαλα ξασπρισμένα στον ήλιο. Σαν να ακουμπάς την γλώσσα σου πάνω στους πόλους μπαταρίας. Νόμιζω ότι μου σηκώθηκε κιόλας λιγάκι.

- ΓΑΤΕ!!! Τι κάνεις εκεί πάνω?

- Χέσε με ρε Αφεντικό, μου χαλάς την ονείρωξη!

- Σημασία δεν έχει πόσο εύκολα κατεβάζεις τα βρακία σου, αλλά πόσο γρήγορα, γιατί μπορεί να σε προλάβει άλλος!

.........

Πάγωνα, αλλά δεν με ένοιαζε... ρούφαγα αχόρταγα τις μυρωδιές από τα κύματα με την γλώσσα μου μόνιμα ακουμπισμένη στους πόλους της μικρή πλακέ μπαταρίας.