Νεαρός παρουσιαστής του μουσικού καναλιού Mad, ονόματι Guy Krief πριν μερικές μέρες απο-τολμά να ξεστομίσει(λάου-λάου) το πασιφανές προφανές: πως το καινούριο τραγούδι της Δέσποινας Βανδή είναι νότα προς νότα αντιγραφή του Clocks των Coldplay. Πρόκειται βέβαια για μια μαγική σύμπτωση, για ένα απροσδόκητο συντελεσμένο, σπεύδει να διευκρινίσει, ο χαριτωμένα δυσλεκτικός επαναστάτης Mickey Mouse, κλεινοντάς μας το μάτι, ένα μάτι που γυαλίζει είναι η αλήθεια, με αυτή την ηδονική γυαλάδα που έχουν τα μικρά παιδιά όταν κάνουν μια σκανταλιά, μια σκανταλιά που γνωρίζουν πως θα αναστατώσει τον άψυχο και ρομποτικό κόσμο των ενηλίκων.
Ο Θεμιστοκλής Γεωργαντάς και ο Γερασιμάκης Πουνέντης, παρουσιαστής του Mad, ο ένας και στέλεχος της Antennικής Heaven, ό άλλος και Απόλυτοι Απτόητοι της Μεταπολίτευσης των Δημοσίων Δισκογραφικών Σχέσεων καταρρέουν-προς στιγμήν- ύστερα από την μετωπική τους συνάντηση με την υποψία αυτού που θα ονομάζαμε γνώμη, κριτική, άποψη, η Δέσποινα στραβομουτσουνιάζει, ο Φοίβος πετάγεται πάνω, ανακτώντας όμως γρήγορα ξανά την αυτοκυριαρχία του και την αμφίβολη γοητεία του χαμηλόφωνου μουσικού αναμασητή, και όλοι μαζί ως ανεκλάλητες και σεπτές Σαλώμες αξιώνουν λογοκριτικά και στερεο-φονικά από τον ιδιοκτήτη του Μad και μέγα ρέκτη των ελληνικών μουσικών τηλεοπτικών πραγμάτων Aνδρέα Κουρή την κεφαλή του ασεβούς παρουσιαστή επί πίνακι, όπως και γίνεται. Αποτέλεσμα.Η ηρεμία επικρατεί και πάλι στην heavenly Foivosland, και οι κ-ούρειοι άνεμοι επιστρέφουν πάνω από το μουσικό κανάλι.
Έτσι όλοι σχεδόν είμαστε έτοιμοι ν'ανακράξουμε "Σ'ευχαριστώ, Ω εταιρεία!" πεισιΦοίβοιως και ανακλαστικά. Επιθυμώντας βαθύτερα να καταφύγουμε στο σωτήριο i-pod μας και στην ιδιωτική ακρόαση. Χωρίς ίχνη, κουρασμένοι, υπερασπιζόμενοι τον εαυτό μας, φορώντας 2 ακουστικά στ'αυτιά. Ας μη γελιόμαστε όμως ότι αυτή είναι η λύση. Ως αποδέκτες του σύγχρονου επικοινωνιακού πνεύματος των καιρών μοιάζουμε- και είμαστε-σήμερα πιο κουρασμένοι από ποτέ. Μέσα σε μια ζούγκλα από τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, διαφημίσεις, πολλαπλές εκδοχές της πραγματικότητας, πληροφορημένοι όσο ποτέ άλλοτε,"γλωσσομαθείς" όσο ποτέ ξανά κι όμως χαμένοι για ακόμη μια φορά στη μετάφραση.
Από τον Guy μέχρι την Μαρία Μπακοδήμου και τον Φώτη Σεργουλόπουλο, από την την Μαρία Μπακοδήμου και τον Φώτη Σεργουλόπουλο μέχρι την Άννα Δρούζα, από την Αννα Δρούζα μέχρι τον Αιμίλιο Λιάτσο, από τον Αιμίλιο Λιάτσο μέχρι τον Γιάννη Πρετεντέρη, από τον Γιάννη Πρετεντέρη μέχρι τον Ηλία Ψινάκη, από τον Ηλία Ψινάκη μέχρι την Νόνικα Γαληνέα, από την Νόνικα Γαληνέα μέχρι τον Χρήστο Λαμπράκη, από τον Χρήστο Λαμπράκη μέχρι τον Νίκο Κακαουνάκη, από τον Νίκο Κακαουνάκη μέχρι τον Λάκη Λαζόπουλο, από τον Λάκη Λαζόπουλο μέχρι την Έφη Σαρρή, από την Έφη Σαρρή μέχρι τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, από τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη μέχρι τον Θανάση Λάλα, από τον Θανάση Λάλα μέχρι την Άννα Δρούζα, από την Άννα Δρούζα μέχρι..το εμπορικό αντίτιμο. Six degrees of seperation.
Αν η λατρεία της ατομικής κατανάλωσης και οι επιταγές της βιομηχανίας παραμένουν ασφυκτικά στέρεες, αν η συμπεριφορά των πλανητών του μηντιακού στερώματος δεν μας ξενίζει, αν το ότι η πλειοψηφία των ραδιοφωνικών σταθμών μεταδίδουν με Μαρμότεια προσήλωση καθορισμένες εμπορικά playlists, αν το ότι ο ο δημοσιογραφικός κυνικός παχυδερμισμός καλλιεργείται και αναπαράγεται στα μηντιακά θερμοκήπια ως το" μόνον της ζωής ταξείδιον", αν το ότι οι ιδεολογικές προσμείξεις του οράματος της γενιάς του Πολυτεχνείου εναγκαλίστηκαν ασμένως το Wallstreetειο υπόστρωμα, αν το ότι σκεπάσαμε όλες τις σημαντικές εκρεμμότητες με το μανδύα ενός αληθοφανούς μύθου, αν το ότι οι μετωνυμικές δημοσκοπήσεις υποκατέστησαν, την έτσι κι αλλιώς, προβληματική αντίληψη της πραγματικότητας, αν το ότι προτιμήσαμε αναφανδόν την κραυγαλέα ρηχότητα και τις εξμπισιονιστικές καρικατούρες-εκφραστές της, παραμελώντας πεισματικά την επαφή με το βαθύτερο εαυτό μας, αν το ότι επιτρέψαμε στον μηντιακό συρφετό να προβεί σε ανηλεείς πλύσεις εγκεφάλου, να καπηλευτεί, να επηρεάσει, να ευνοήσει, να συνδέσει, να ενσωματώσει πλασματικά και τελικά να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα, έχει να κάνει με το γεγονός πως έχουμε πια για τα καλά υποταχθεί στην αλλαγή της εσωτερικής μας ρυμοτομίας, επιλέγοντας να βρεθούμε πια μαζί με το Τέρας κι όχι απέναντι.
Το ότι δεν μπορούμε να γίνουμε επίκεντρο χωρίς να έχουμε ανακαλύψει τ'άληθινό κέντρο προτιμούμε να το ξεχνάμε. Νομίζουμε πως με τη συνδυαστική λογική και με μια αλλόκοτα cool αισθητικοποίηση της ταυτότητας μας θα τη βγάλουμε καθαρή. Λάθος. Μ'αυτό το τρόπο το Τέρας γίνεται όλο και πιο επιθετικό, ένα άθροισμα τεράτων, με μια εσπεραντική ταυτότητα, ταυτότητα cool κι αποστειρωμένη, βαθύτατα επιφανειακή, η χειρότερη που υπάρχει. Οι διαφορές διαστρέφονται, οι αποχρώσεις μπλέκονται, οι δυνατότητες επεξεργάζονται και πέφτουν στο κενό. Οι απεσταλμένοι του Τέρατος, απελπιστικά ομοιόμορφοι κι απελπιστικά ευχάριστοι, έχουν καθορισμένη αποστολή. Περιμένουν την ώρα εκείνη που θα καταφύγουμε σ'αυτούς, άφρονες και συγχισμένοι, νεομεταφερμένοι απομονωμένοι για να μας αφήσουν έκπληκτους κι άναυδους.
Μέσα στη τελευταία εικοσαετία η κατάσταση που κληρονομήθηκε, μεγάλωσε, παγιώθηκε, κι επιβλήθηκε. Διέσχισε και χάραξε ταυτόχρονα στα επίκεντρα και το περιθωριό των συμπεριφορών, καταστάσεις συνεκτικές, χωρίς φανερές συνδέσεις, χωρίς ελλείψεις. Καταστάσεις εξουσίας, αυθαίρετες, εκμεταλλευόμενη την εκκωφαντική σιωπή μας. Δεχτήκαμε τον μέχρι πρότινος αντίπαλο, δείξαμε ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη, εξοικειωθήκαμε στη προσομοίωση, στην ανυποχώρητη προώθηση, στην μακάρια εξοικείωση. Όσο περισσότερο εγκαταλείπαμε, τόσο περισσότερο υποτασσόμασταν, αδιάφορα, κοινότοπα, επαναληπτικά. Η νίκη της κοινωνίας του θεάματος υπήρξε συντριπτική. Συμβάδισε άλλωστε υπέροχα με τις απαιτήσεις των καιρών. Τις συνδιαμόρφωσε απο ένα σημείο και μετά. Βέβαια μια άβυσσος χωρίζει την αναπαράσταση απο αυτή καθεαυτή την πραγματικότητα.Το Θέαμα το γνώριζε αυτό. Η επιτακτική ανάγκη του ατόμου όμως να υπάρξει ως κάτι σπάνιο και μοναδικό, ως ένα φαντασιακό συμβάν ήταν καθοριστική.
Η υποταγή της επιστήμης στο αδίστακτο κεφάλαιο δεν υπάρχει, βεβαίως-βεβαίως! Ζήτω οι ανυποχώρητοι νομάδες των επιστημονικών ομάδων που δεν υποκύπτουν στη γοητεία των πολυεθνικών! Χρειάζονται χρόνια, ίσως και δεκαετίες ολόκληρες για να κατανοήσουμε τον φετιχισμό της προσωποποιημένης αυθεντίας, την υπερφίαλη γιγάντωση του εγωτικού παράγοντα, το εντέλει βαμπιρικό υπόστρωμα των ανιδιοτελών ανακαλυψεών. Όσο για τους διαφωνούντες, αρχίζουν να εκλείπουν ή να μαραίνονται μελαγχολικά. Ότι απομένει το περιλαμβάνουν τα δί(χ)κτυα της ενημέρωσης, αλλάζοντας το πνεύμα και διατηρώντας το γράμμα. Συνθημα: μια χρήση. Παρασύνθημα:επιχειρήσεις. Κατά τ'άλλα συνεχίζουμε ν'αντιστεκόμαστε στον ίλλιγγο των ανακαλύψεων, στις συγχωνεύσεις του επιστημονικού πνεύματος, στη περιθωριοποίηση του ανθρώπινου παράγοντα, στην εγκαθίδρυση του ντόπινγκ ως πανηγυρική πραγματικότητα. Σε κάθε έκφανση.
Η αποχή και το μίνιμουμ ενδιαφέροντος μετέβαλλαν την κατεύθυνση προς όφελος ενός ορισμένου τρόπου ζωής. Προς ένα είδος αναπηρίας της πολυτέλειας. Που θα πεί πως η αποχαυνωτική λατρεία του περιττού, η απόλαυση του να είσαι λαμπερό κουρελάκι, το κυνήγι (της μυθοποιημένης ανυπαρξίας) της διασημότητας, ενέτειναν την συναισθηματική δυσλεξία και συμβάδισαν άριστα με τις απαιτήσεις και τις επιταγές του πολιτισμού των δορυφόρων, των καμερών και μικροκαμερών. Ο χώρος που απομένει για τη σωματική έκφραση υποχωρεί γιατί η λογική των δικτύων επικράτησε, η εικόνα νίκησε, ο ιδιωτικός χώρος άρχισε να συρρικνώνεται, έπαυσε να είναι καταφύγιο καθώς έχασε την αυτοτελειά του. Κάπως έτσι άλλωστε προβάλλει ως βασική εμμονή, ως αντικειμενική πραγματικότητα η αντίληψη της ιερότητας της πληροφορίας, και των δικτύων που την διακινούν. Μια εξελιγμένη μορφή αιχμαλωσίας στη πραγματικότητα . Νομίζουμε πως γνωρίζουμε τα πάντα γιατί τα πάντα είναι δίπλα μας. Ξεχνάμε πως το ιερατείο επιλέγει τη πληροφορία και οργανώνει τη ροή. Μόνο η ανεξέλεγκτη πληροφορία, αυτή που αρνείται συστηματικά το Μηντιακό Πλέγμα να αναπαράγει, έχει την δυνατότητα να εξαγριώσει τον παραληρούντα αυτοματισμό.
Εχτές ήταν τα γενέθλια του Μάνου Χατζιδάκι. Ο Χατζιδάκις είχε νιώσει στο πετσί του την εκτροχιασμένη μανία του Τέρατος. Ήταν αναμενόμενο. Το Τέρας είναι εξ ορισμού ενάντια σε ότι και όποιον είναι εκφραστής αντιθέσεων, επιθυμιών, μαγείας, έντασης, παρατήρησης και απρόοπτης σκέψης, όπως έλεγε ό ίδιος. Σκέφτομαι πως δεν είναι τυχαίο ότι ότι του αμφισβητήθηκε το πρωτείο του βλέμματος και η δημοσιογραφική κρίση. Υπήρξε βαθιά και παράδοξα ποιητικός, εξαιρετικά συμπυκνωμένος και, εντέλει, δυσνόητος, απροσπέλαστος, σχεδόν προσβλητικός για το υπάρχον δημαγωγικό πλαίσιο, ένας "παρακμιακός" εκτροφέας. Εχθρός. Το Τέρας έχει καταλάβει οριστικά ένα μέρος από τον Κόσμο μας , κι αυτό το επισήμανε από τους πρώτους. Έχουμε καταντήσει ένα παράξενο τοπίο αποτελούμενο από θραύσματα καλογυαλισμένων εικόνων.Στην πραγματικότητα το Τέρας έχει αφεθεί εντελώς ελεύθερο, κι αδέσμευτο, προετοιμάζοντας από καιρό, αυτό που βιώνουμε σήμερα.
Καταλήγουμε εκεί όπου κυριαρχεί η γκροτέσκα συγκατοίκηση της δημοσιογραφίας με την αντισηπτική μυθοπλασία των δημοσκοπήσεων, η καριερίστικη ψευδοαψύτητα με τη βλοσυρή μούρη, οι άγραφοι εταιρικοί νόμοι με τη χρυσότοκη ηλιθιωδία, οι συνθηκολογημένοι εξευτελισμοί με την αδιαπραγμάτευτη δημοσιότητα, οι θεαματικοί μύκητες με τους μαραμένους κουτσομπόληδες, οι πορνοβοσκοί της δεοντολογίας με τους βουτηγμένους στην νομότυπη ανεντιμότητα εργοδότες τους, ο επηρμένος μηδενισμός των κυνικών φραγκοδίφραγκων με την συγχυσμένη κοσμική Πλατεία, η λιγωμένη ωμότητα του δημοσιογραφικού χυμαδιού με την υψίφρυδη πρετεντερική παραμυθία, τα σκαμπρόζικα θρύψαλλα με τη δικτατορική μπαναλιτέ του μέσου όρου. Ο Λαχειοπώλης του Ουρανού χάθηκε μέσα στο επικοινωνιακό νέφος, τα Τραπεζάκια Έξω έχουν από καιρό μπεί μέσα, το βάρος της κατάστασης και η ατμόσφαιρα των συνειρμών έχουν μπλεχτεί με τους επιτήδειους Μηντιοκράτες και μένει σ'εμας να συνειδητοποιήσουμε πως ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι μακρύς. Πιο μακρύς απ' όσο είχαμε ποτέ φανταστεί.
Βλέμμα πρώτο. Ο χρόνος δεν είναι πια σύμμαχος. Ο Αρχιεπίσκοπος πεθαίνει. Η εικόνα δεν είναι πια σύμμαχος. Η εικόνα είναι συσκοτισμένη. Έχει τη μορφή μιας αδηφάγου τηλεοπτικής Λερναίας Ύδρας. Ο Αρχιεπίσκοπος είχε εκμηδενίσει από καιρού την απόσταση, φλερτάρωντας, συνομιλώντας, εναποθέτωντας. Έτσι βρίσκεται τώρα στην θέση όπου το Τέλος μετατρέπεται, χειραγωγείται, ταπεινώνεται, προσφέρεται αφειδώς, χωρίς να εμπεριέχει το παρηγορητικό σχήμα. Και έτσι ο βηματισμός της εικόνας τον μετατρέπει από χαρισματικό χειριστή σε χειραγωγούμενο θύμα. Η εικόνα ως δήμιος.
Βλέμμα δεύτερο.Το γεγονός επισπεύδει τη κινησή του. Η προτεραιότητα της καταγραφής απέναντι στην ερμηνεία δεν είναι πια αυτονόητη. Παίζοντας κάθε βράδυ στο τηλεοπτικό πεδίο ο Χριστόδουλος γνώριζε πολύ καλά πως αυτό είχε μεγαλύτερη σημασία απ'όσα πραγματικά έλεγε. Η αντιστροφή των προτεραιοτήτων προκάλεσε την απώλεια του νοήματος, υποβάλλοντας σε δοκιμασία τον γερασμένο και αναντίστοιχο κοινωνικά εκκλησιαστικό μηχανισμό. Το πάθος του βασικού πρωταγωνιστή, έγινε κινητήριο στοιχείο της εκκωφαντικής άνθησης, καθιστώντας αδιάφορη την υπόθεση του ίδιου του έργου. Η εικόνα ως μεταφορά. Βλέμμα τρίτο. Το νεφέλωμα της εξαπάτησης ήταν προσχεδιασμένο. Μ' άλλα λόγια η παιγνιώδης πνευματικότητα του Αρχιεπισκόπου ακολούθησε μια καλοσχεδιασμένη στρατηγική συναισθηματολογικής εγκόλπωσης, έχοντας εντοπίσει ήδη από την πρώτη εποχή την ευαίσθητη ισορροπία, ανάμεσα στην νεανική εσπεράντο, τη μηντιακή χαριτοδιπλωμενιά και τη σωστή εκφορά. Οι ανεκδοτολογικοί του στίχοι δεν ήταν απαραίτητο να κοινωνούν βαθιά νοήματα αλλά να προκαλούν την έξαρση και τον αγελαίο συνεπαρμό. Η αντιστροφή των νοημάτων είχε αίσθημα, ρυθμό, ηλεκτρισμό. Το νόημα είχε γίνει υπόθεση εκτέλεσης κι ερμηνείας.Η εικόνα ως χρονογραφή. Βλέμμα τέταρτο. Η αλλαγή εμφανίζεται πλέον ως βία. Σ'ενα πρώτο επίπεδο επιχειρήθηκε η παλιά πρακτική της επιμειξίας, αναμειγνύοντας και ισορροπώντας χωρίς ενοχές, μιλώντας για μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων. Αρχίζει όμως και φαίνεται η διαφορά όσο και η συνέχεια που θα επακουλουθούσε. Οι προωθημένες θέσεις αρχίζουν να υποχωρούν.Οι πειραματισμοί και οι νεωτερισμοί μένουν σε μορφολογικό επίπεδο. Η προσοχή του αρχιεπισκοπικού λόγου συγκεντρώνεται πια όλο και περισσότερο σε μια έντονη, υπερβολικά πολιτική πλατφόρμα με κάποιες διακριτικές θεολογικές πινελιές. Το παλιό σχέδιο δεν είχε ποτέ εγκαταλειφθεί. Η εικόνα ως αντίληψη. Βλέμμα πέμπτο. Το αποτύπωμα εγγράφεται και επανεγγράφεται ως στερεότυπο. Ο Χριστόδουλος φέρνει στο προσκήνιο αυτό που μετά από λίγο καιρό θα αποτελούσε την απαρχή του σπασίματος της κενολογικά ηθικής σαπουνόφουσκας που διακύρρηττε εδώ και καιρό. Το μειλίχιο πρόσωπο ανατρέπεται. Κάπου εκεί, ανάμεσα στη δημαγωγία του αισθήματος και στην σχεδόν ψυχεδελική ρητορική επικράτεια του λόγου του, θα αναφερθεί σε κουσούρια. Ξαφνικά, το είδος στο οποίο ανήκει, το είδος στο οποίο ανήκουν οι περισσότεροι από την ιεραρχία, γίνεται ξεκάθαρα ορατό. Η ζωή μας έχει μυήσει σε κάτι, σε ένα είδος χναριού για τα πρόσωπα. Ένα χνάρι που μερικές φορές έχει το αντίστροφο αντίκρυσμα από τη εκπεφρασμένη εκφορά. Η εικόνα ως αφορμή. Βλέμμα έκτο.Ο αναμφίλεκτος φαρισαϊσμός συνειδητοποιείται. Καθώς ο ελληνοχριστιανικός τόνος, που αρχικά παρουσιάστηκε ως ανακουφιστική κοσμοαντίληψη, καθώς ο εναγκαλισμός με τις δεξιώσεις, τις δωρεές, με τα χρυσοποίκιλτα τοιχώματα του νεόπλουτου κατεστημένου, διαπερνούσε όλο και πιο πολύ το αρχιεπισκοπικό σώμα κι επικαθόταν ιζηματικά, τόσο γινόταν φανερή η δυσφορία και η πικρία από την επίδειξη. Χωρίς τη κεντρομόλο δυναμική που συγκρατούσε το οικοδόμημα, έστω και σαθρά, η προσέγγγιση των πραγμάτων έπαψε να χτυπάει κατευθείαν στη καρδιά. Ο Χριστόδουλος δε μπορεί να προβάλλει και να εκφράσει ο ίδιος το πνεύμα της εποχής πια. Το ζητούμενο έχει εκτοπιστεί και το αίσθημα αυτό δεν είναι τυχαίο. Η εικόνα ως δεδομένο. Βλέμμα έβδομο. Ο χαμένος χρόνος είναι αιώνας και στιγμή. Μια γραμμή ατελεύτητη. Κάποτε ίσως υπήρχε πολλή ώρα. Τώρα ελάχιστο παρόν, θραυσματικά μακρόσυρτο με κάποια πικρία για το παρελθόν και με κάποια ελπίδα για το μέλλον. Κάπου στο βάθος υπάρχει ένας αστερισμός. Ο αστερισμός του χρόνου. Αδιαφανής και μη μαντεύσιμος. Η εικόνα εξαρτημένη από τη μεταφορά του χρόνου υποφέρει. Το σώμα έπεται. Προσπαθεί να συμπέσει. Για αυτό και χαρασσέται από ιλιγγιώδεις λεπτομέρειες. Ανεξιχνίαστες και εναλλασσόμενες προελαύνουν προετοιμάζοντας και περιέχοντας. Επιστροφή στην εικόνα. Άγρυπνη, ακατάσχετη, παραδεδομένη και απαράδοτη η τελική εικόνα είναι κενή. Η εικόνα ως αρχή. Το τέλος της εικόνας.
Δεν είμαστε πια ο ίδιος άνθρωπος. Μπήκα στο blogging πριν 2 χρόνια με μια ουσιώδη αφέλεια, που την ονόμασα φαινομενικό αντίβαρο της μελαγχολικής μου μνήμης. Ολόκληρα χρόνια είχα μάθει να περιφρονώ και να ντρέπομαι, να θαυμάζω και να κρύβομαι, να μαζεύω και να εξαφανίζομαι. Λίγο πριν διαλυθώ σε αυτό που δε θα ξανάβρισκα ποτέ. Πίσω μου άφηνα ένα κόσμο. Ένα κόσμο που μεγαλώσαμε μαζί, στρατιώτης ενός παρελθόντος που με είχε αρπάξει από το λαιμό και με είχε εξορίσει σε ένα μυθικό τόπο να ψάχνω το μετά. Οχτώ ολόκληρα χρόνια. Εγώ και ο άλλος. Αλλά αυτό δε με ένοιαζε καθόλου τότε. Υπήρχα μέσα. Λιγότερο ολοκληρωμένος και δεσμευτικός. Με μια συγκινητική αποστασιοποίηση. Δημιουργούσα πολλαπλές αποστάσεις και ανέπτυσσα αντί να εμφανίζω. Προσπαθούσα να συλλάβω το παρόν αντικειμενικά, ανασύροντας το εκάστοτε παρελθόν στην αυθεντική του μορφή. Αυτοαναπαριστούσα και αυτοσκηνοθετούσα τη Στιγμή. Ψάχνοντας μια ύστατη εγγύηση αλήθειας. Νιώθοντας πως στην ουσία κατέστρεφα. Σαν μια πρωταρχική μορφή αμνησίας. Το αίτημα ήταν η εσωτερική εξέλιξη του κόσμου. Ωθούσα τον εαυτό μου στα όρια. Σε επικίνδυνες πραγματικότητες. Για να αγγίξω φευγαλέες αλήθειες. Κυνηγούσα με το βλέμμα. Προσπαθούσα να δώ πέρα, μέσα και πίσω από. Ακολουθούσα τον Σιωπηλό Ρυθμό Της Καρδιάς Μου. Ζητούσα χιλιάδες να τα κάνω ένα. Αναδείκνυα για να υπηρετήσω. Διέσχιζα για ν' αφήσω. Αόρατος και περιρρέων, κόντρα σε κάτι. Το οποίο δεν έγινε ποτέ. Είμαι κάποιος που ξεκίνησε απωθώντας το γεγονός ότι ήταν, και σιγά-σιγά ανακάλυψε ότι δεν ήταν παρά μόνο. Αν είμαι σήμερα αυτό που είμαι το οφείλω σε αυτό τον τόπο.Στον τόπο όπου ο αόρατος και άπιαστος εαυτός μου, η φευγαλέα μου ταυτότητα, ο προσωπικός μου μύθος, συγκλίνανε σ'ένα κοινό αίσθημα. Μακριά από πελαγοδρομήσεις και αποπροσανατολισμούς. Αγγίζοντας ένα κέντρο που μάλλον το είχα χάσει. Το blogging με βρήκε στο τέλος εκείνης της περιόδου. Διαπίστωσα, σχετικά γρήγορα, πως εδώ θα μπορούσα να διαχειριστώ κάθε υλικό που είχε συσσωρευθεί, όχι ενσωματωνοντάς μόνο, αλλά επιδιώκοντας να συναντηθώ ξανά μαζί του. Χωρίς ν'αντιμάχομαι, με συμμάχους τη μορφή και την εικόνα, την εικόνα που όλο επανέρχεται, βουβή, ανυστερόβουλη και περιφρονημένη. Μα και πιο ισχυρή. Ο καταιγισμός το πρώτο καιρό ήταν φανερό οτι απόρρεε από αυτό που θα όριζα ως Ο Μεγάλος Πόνος και η Βασική Έλλειψη. Όσο προχωρούσα βαθύτερα, αποφάσισα, να μοιάσω, να συμφιλιωθώ, να γνωρίσω αυτό που είμαι, ανακαλύπτωντας τελικά πως μιλώντας για μένα μίλαγα για ολόκληρο τον κόσμο. Κι αυτό δεν αφορούσε μόνο έννοιες του σημείου και του ασυνειδήτου. Με απασχολούσε (κι ακόμα με απασχολεί), αυτός ο παιχνιδιάρικος, απροσδιόριστος και παράξενος χώρος που είναι το internet. Δεν μ'ενδιαφέρει ως θεσμός, ούτε ως υποστασιοποιημένη κοσμοθεωρία του παράξενου και του αμφισημικού. Το θεωρώ ένα κράμα. Όπως είμαστε όλοι. Εγώ άλλοτε υπαινικτικά κι άλλοτε πιο ξεκάθαρα διατήρησα επαφή με το κομμάτι του στο οποίο νιώθω πως ανήκω. Βρίσκω τρομερά ενδιαφέρουσα τη συγκρότηση μιας ηλεκτρονικής κοινωνίας που είναι βασισμένη στο διάλογο και την κουβέντα, αν κι απέχουμε ακόμα πολύ από αυτό. Επιχειρώντας να να συγκεντρώσω, ν'αφομοιώσω και μετά να σκορπίσω, βυθίστηκα κι εγώ σε μια σπείρα διαρκώς μεταβαλλόμενη που υποδείκνυε περιστασιακά. Σύνορα και διαχωριστικές γραμμές, δεν, μια γενικευμένη επικοινωνία. Σαν να έφυγε ο κόσμος από τη θέση του. Το κέντρο όμως ήταν εκεί πια. Το κέντρο βρισκόταν στον πυρήνα.
Τώρα πια, από τις αρχές του χρόνου, έχω την καθόλου αστήριχτη βεβαιότητα πως πολλά από αυτά που ευχήθηκα κρυφά, μη τολμώντας ποτέ μέχρι τότε να τα ξεστομίσω, κι άλλα που ούτε καν τα είχα ονειρευτεί, πως έχουν γίνει πραγματικότητα. Τα πράγματα παρολ'αυτά δεν είναι εύκολα. Είχα αρχίσει. Έχω αρχίσει. Καθυστερημένα κι ανάποδα. Άλλα έχω. Αν το κέντρο είναι πια ορατό, η ταυτισή του μαζί μου δεν έχει επέλθει πλήρως.Βρίσκομαι σ'ένα μεταίχμιο, προσπαθώντας να συσχετίσω την εμπειρία με τη δυνατότητα, τη καταγραφή με την απόδοση. Την αδυναμία. Με τον εαυτό μου. Έτσι η Αθήνα έχει γίνει για μένα το δικό μου κέντρο, ένα υπόβαθρο όπου στηρίζομαι να συγκροτηθώ. Τραυλίζω ακόμα, μα δε το βάζω κάτω, εδώ θα βρώ το ν(ό)ημα, σκόρπιος και ασύλληπτος, από μια άποψη μεταφυσικός, περνώντας μέσα από τον εφιάλτη, αναζητώντας ένα όνειρο, αφηρημένος και μυστηριώδης, στρεφόμενος στο ιδιότυπο, αποσπασματικά εμφανιζόμενος, δραπετεύοντας από το κατεστημένο και τακτοποιημένο, δέκτης της ευαισθησίας ενός άναρθρου επείγοντος, οριοθετημένου σε διαφορετικές κλίμακες, ακολουθώντας με διαφορετικούς τρόπους, οργανώνοντας και ενοποιώντας, γύρω από τη ματιά, μέχρι να εξαφανιστώ.μερικές φορές έχω μόνο εσένα[photo by aTHENTO]
ΤηνΌλια Λαζαρίδουτη παρακολουθούσα από καιρό στομπλόγκτης, και μου άρεσε ο τρόπος που χειριζόταν το νέο μέσο. Ηλεκτρονικοί ψίθυροι στην εποχή των απανταχού κραυγών. Έτσι θα το χαρακτήριζα. Το καλοκαίρι ανέβαζε τηJelsomina, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Η εμπειρία της παράστασης αυτής δεν μεταφέρεται εύκολα σε εικόνες. Έπρεπε να ήσουν εκεί για να μετέχεις. Η Όλια στο Πεδίο του Άρεως, μ'ένα ετερόκλητο κοινό από κάτω να τη παρακολουθεί, λουσμένη από το φως του φεγγαριού, στην κορυφή του Τροχόσπιτου της να ραπάρει τα βάσανα του έρωτά της για τον Μήτσο, ήταν μια σπάνια εμπειρία για όσους παρακολούθησαν την παράσταση αυτή και ένα στοίχημα για την ίδια που κερδίθηκε. Αφού είδα τη παράσταση της στέλνω ένα μέηλ , ζητώντας της αυτή τη συνέντευξη. Δέχεται. Κανονίζουμε να συναντηθούμε σ'ένα καφέ του κέντρου. Αργώ λίγο στο ραντεβού μας. Με περιμένει χαμογελαστή. Παραγγέλνουμε ένα χυμό για αυτήν και ένα καφέ για μένα. Καθώς περιμένουμε συζητάμε για λίγο εκτός συνεντεύξεως. Την παρατηρώ καθώς μιλάει. Φοράει ένα απλό άσπρο πουκάμισο κι ένα παντελόνι. Άβαφη. Γοητευτικά ατημέλητη. Κοιτάζω τα μάτια της. Κι αρχίζουμε να μιλάμε.
-Aπό που είναι η καταγωγή σου Όλια; Δεν έχω καταγωγή. Είμαι βέρα Αθηναία, βερότατη! Ο πατέρας μου απο την Αθήνα, η μητέρα μου επίσης. Κάποια στιγμη μου είχε πει κάτι, είχε υπάρξει μια υποψία, ό, τι είχαμε κάποια μακρινή καταγωγή από τ' Άγραφα αλλά πήγα, ρώτησα,δεν βρήκα κάτι. Αθηναίοι λοιπόν αναντάμ παπαντάμ.
-Σε ποιά περιοχή μεγάλωσες; Α, είμαι παιδί του κέντρου. Το σπίτι που γεννήθηκα ήταν στη Πλουτάρχου, κοντά στη Βασιλίσσης Σοφίας. Παρέες, σχολείο, όλα εκεί γύρω. Κολλέγιο, Αρσάκειο, καθαρόαιμος αστικός χώρος όπως καταλαβαίνεις.
-Τι γεύση σου έχει αφήσει σαν εποχή αυτή η συγκεκριμένη περίοδος; Δεκαετία του εξήντα, μεχρι τις αρχές του 70. Ταραγμένη αλλά και πολύ σημαντική. Εποχή που κυοφόρησε αριστουργήματα αλλά και το τέρας της Επταετίας. Τι αναμνήσεις έχεις; Εγώ, όλο αυτό το κομμάτι μέχρι τα 18 μου ήταν λίγο σαν σε όνειρο. Κάπως έτσι πέρασε. Σαν να ήμουν κάπου αποσυρμένη, με δυο λόγια. Ο πραγματικός εαυτός είχε κάπου αποσυρθεί. Αυτό αισθάνομαι για όλο αυτό το κομμάτι από μνήμες και διάφορα άλλα. Μετά άρχισε, σιγά-σιγά να βγαίνει προς στην επιφάνεια αυτό πού είχε εντυπωθεί βαθιά μέσα μου.
-Συμμετείχες στη θεατρική ομάδα που υπήρχε τότε στο κολλέγιο; Δε συμμετείχα ποτέ! Ντρεπόμουν απίστευτα.
-Μάλιστα! Εδώ εντοπίζω ένα μικρό παράδοξο. Και πως αποφασίζεις να ασχοληθείς με το θέατρο; Μάλλον οι διεργασίες γινόντουσαν υποδορίως , χωρίς να το καταλαβαίνω, δε ξέρω πως να στο εξηγήσω. Πως το λέει η Λαίδη στον Μάκμπεθ; "Σου λείπει η εποχή που χωρίς αυτήν η ζωή δεν θα είχε εποχές: ο ύπνος." Ε, μάλλον κάπου εκεί έγινε η συνάντηση μεταξύ εμένα και του θεάτρου. Στον αιθερικό κόσμο.
-Τότε ήταν που αποφάσισες πως θα γινόσουν ηθοποιός; Και αυτό όχι, δηλαδή απ'όσο μπορώ να καταλάβω, εγώ αφ'ότου άρχισα να πηγαίνω στη σχολή..
-Παιδί του Εθνικού ή του Θεάτρου Τέχνης; Θέατρο Τέχνης, εκεί έδωσα εξέτάσεις εγώ. -Τον πρόλαβες να διδάσκει τον Κουν; Όχι, δεν τον πρόλαβα, είχε μεγαλώσει πια και δεν έκανε μάθημα. Ερχόταν που και που, σκηνοθετούσε αλλά δεν τον είχα δάσκαλο. Εγώ είχα την παλιά φρουρά, τον Κουγιουμτζή, τον Χατζημάρκο, τον Αρμένη, τον Λαζάνη, με τον οποίο είχα ιδιαίτερη επαφή επειδή ήταν ο κυρίως μας δασκαλος. Που λες, στο πρώτο έτος που είχα πάει στη σχολή, με είχε φωνάξει στο τέλος, ο Λαζάνης τότε θυμάμαι και μου είχε πει:"Μα παιδάκι μου εσύ όντως θέλεις ν' ασχοληθείς με το θέατρο;". Έδειχνα μπλαζέ εξωτερικά, τότε έντονα. Κάτι έγινε λοιπόν όταν μου το είπε αυτό και μετά το πρώτο έτος κάτι σαν να ξύπνησε μέσα μου και άρχισα πραγματικά ν'ασχολούμαι και μετά το κατάλαβα ότι κάνω για το θέατρο. Πήγαινα λίγο υπνοβατικά μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δεν ήταν συνειδητό, αυτό που λένε άλλοι πως από μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός κτλ. καμμία σχέση.
-Τι ήταν αυτό που ήθελες να γίνεις λοιπόν; Α, τίποτα. Δεν ήθελα κάτι συγκεκριμένο. Θυμάμαι μάλιστα, πριν λίγο καιρό πως είχα βρεί ένα περιοδικό του Κολλεγίου στο οποίο στο τέλος της σχολικής χρονιάς γράφανε οι συμμαθητές κάποια μικρά σχόλια ο ένας για τον άλλο. Ε, για μένα είχαν γράψει πως η Όλια λόγω τον πολλών ταλέντων της δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θα κάνει. Εκεί συνειδητοποίησα πως αποτελούσα όντως ένα ερωτηματικό ακόμα και για τους συμμαθητές μου.
-Ισχύουν αυτά που κυκλοφορούν σαν θρύλος πια για το Τέχνης; Εν πολλοίς, ναι. Τότε ο Κούν ήταν μοναστήρι. Η τηλεόραση ήταν αποκλεισμένη, ο κινηματογράφος το ίδιο, αν μας έβλεπαν σε μπαρ ήταν κακό για μας, ήταν ασκητική η κατάσταση. Αλλά απ'όλο αυτό μου έχει μείνει κάτι καλό, τώρα που το σκέφτομαι μετά από τόσα χρόνια. Δε μου έμεινε κάτι αρνητικό, γιατί ήταν οικειοθελές, το διάλεγες. Και επίσης έπαιζε μεγάλο ρόλο για ποιό λόγο ασχολείσαι με τη τέχνη, τουλάχιστον τη τέχνη που εμένα μ'ενδιάφερε και μ'ενδιαφέρει. Υπάρχει στο θέατρο ένα κομμάτι ασκητικό με μια ευρύτερη έννοια, της αφιέρωσης, που το χρειάζεται κάποια στιγμή η τέχνη σου. -Εκείνη η εποχή, κουτσά-στραβά, ευνοούσε αυτό που μου περιγράφεις. Κατά πόσο το σημερινό πλάισιο,που όλοι μας κινούμαστε, επιτρέπει τέτοιου είδους χαρακτηριστικά; Κοίταξε, δεν το ευνοεί με τίποτα, αλήθεια είναι αυτό. Παρολ'αυτά πιστεύω πως οι άνθρωποι που πραγματικά έχουν ερωτευτεί κάτι, το αντικείμενο της δουλειάς τους εν προκειμένω, αυτό το ίδιο τους επιβάλλει, κάποια μορφή ασκητικότητας. Παντού όταν δίνεσαι γίνεσαι κοσμοκαλόγερος μ'ένα τρόπο, νομίζω. Το δόσιμο το ενέχει αυτό, το περιέχει.
-Η εποχή όμως σε φέρνει πια σ'επαφή με μια αγορά αδιστακτη και συντηρητική. Buy and sell, ξεδιάντροπα και άγαρμπα στη πλειοψηφία των περιπτώσεων. Πως κρίνεις ότι μπορεί να κινηθεί ο καλλιτέχνης μέσα σ'αυτό το πλαίσιο; Κοιταξε, εξαρτάται. Δεν είναι πάντα έτσι. Υπάρχει το ενδεχόμενο να μη μπορείς να το πουλήσεις, δε ξέρω τι γίνεται μετά. Εγώ προσπάθησα και προσπαθώ να κάνω αυτό που μπορούσα σύμφωνα με το χαρακτήρα μου, να το πουλήσω λίγο δηλαδή. Οσο λιγότερο γίνεται. Είναι λεπτές οι ισορροπίες, αλλά η αφιέρωση ενέχει κι αυτή τη πλευρά, δε γίνεται αλλιώς.
-Ο ηθοποιός σήμερα, ας πούμε, αν δεν παίζει στη τηλεόραση, για ένα μεγάλο μέρος του κοινού θεωρείται αθέατος, αόρατος. Εσένα με τα τηλεοπτικά πράγματα η σχέση σου ποιά είναι; Απο μακριά κι αγαπημένοι. Ενίοτε κάνω κάποια πραγματάκια αλλά όχι πολλά. Είχα παίξει στη Χαμενη Άνοιξη σε σκηνοθεσία Χριστοφή στην κρατική, στη Προδοσία, στο Mega, στο Ταξίμ. Αυτά, δεν έχω παίξει άλλα. Κοίταξε, εγώ δεν έχω σχέση με την τηλεόραση. Όυτε έχω, ούτε έχουν μαζί μου, δεν είμαι από τα πρόσωπα που τους κάνουν εκατοντάδες τηλεοπτικές προτάσεις και λέω όχι. Ούτε μου λένε, ούτε θέλω, έχουμε μια σχέση εξ αποστάσεως. Ξέρεις αυτά είναι αμοιβαία, δεν είμαι από τα πρόσωπα που θα σκεφτεί ο άλλος για τη τηλεόραση. Αν προκύψει κάτι που θεωρώ πως με ενδιαφέρει μπορεί να το κάνω, αλλά γενικά είμαι πολύ φειδωλή σ’αυτό το κομμάτι, γιατι μου αποσπάει πολύ ενέργεια που μεγαλώνοντας θέλω να τη βάλω σε πράγματα που ονειρεύομαι κι αγαπάω. Ψάχνω λοιπόν μέσα σε αυτό το πλαίσιο τρόπους για να μπορώ να επιβιώνω.
-Κατά πόσο θεωρείς πως έχει επηρεαστεί το θέατρο απ΄αυτό το κλίμα; Το θέατρο είναι κατεξοχήν χώρος που περιέχει τα πάντα, από τα χειρότερα μέχρι τα καλύτερα,φιλοδοξία, ματαιοδοξία, υστεροβουλία, και τα αντέχει και τα χωράει όλα, και ο καθένας βρίσκει μέσα από το χώρο το χωράφακι του, αυτό που του αναλογεί κι αυτό καλλιεργεί. Εμένα πια αυτό δε με πειράζει, το θεωρώ δεδομένο. Πιο μικρή με σόκαρε αυτή η κατάσταση, αλλά πια το θεωρώ φυσιολογικό. Έτσι γίνεται παντού, και ενίοτε ξεφυτρώνουν άνθρωποι που εκπλήσσεσαι, οπότε.. Με ενοχλεί όταν γίνεται από αυτούς που υποτίθεται πως ανήκουν στον άλλο χώρο, τότε με ενοχλεί. Εκεί αισθάνομαι προδοσία. Γενικά στο χώρο του θεάτρου, δε με πειράζει να υπάρχουν απ’όλα, το καθ’ένα κάπου απευθύνεται. Όλα αυτά κάπου χρησιμευουν και χρειάζονται για να υπάρχουν, καταλαβαίνεις; Άλλωστε το έργο τέχνης είναι διαφανές και δυνατό την ίδια στιγμή και αυτός που έχει μάτια να δεί βλέπει. Είμαι αντίθετη με την επιβολή κανονων. Ο μόνος κανόνας που ακολουθώ εγώ, είναι να κάνεις αυτό το οποίο έχεις επιλέξει όσο πιο αληθινά και καλά μπορείς και να του δοθείς όσο το δυνατόν πιο πολύ, και μετά βρίσκεις το δρόμο σου. -Ως θεατής έχεις αποψη για το τηλεοπτικό προϊόν; Βλέπω λίγο, δεν έχω πολύ χρόνο έτσι κι αλλιώς. Για τις ειδήσεις ας πούμε προτιμώ να πάρω μια εφημερίδα. Μα δεν είναι κατάσταση αυτη με τα τηλεκαφενεία. Και φωνάζουν πάρα πολύ βρε παιδί μου, πάρα πολύ, πέραν όλων των άλλων. Αυτός ο τόνος με αποσυντονίζει, μου τρυπάει το κρανίο, πως να στο πω; Η κόλαση κανονικά. -Δεν έχεις κι άδικο. Τελειώνοντας λοιπόν την σχολή δούλεψες για λίγο καιρό στο Τέχνης, και μετά; Από τις πρώτες μου δουλειές εκτός σχολής, ήταν η Φιλουμένα Μαρτουράνο με την Έλλη Λαμπέτη.
-Α, από τις τελευταίες της δουλειές, δεν ήταν; Σκηνοθεσία Μάουρο Μπολονίνι και η Λαμπέτη να εκφέρει μοναδικά, με αυτή την ιδιαίτερη χροιά της, την περίφημη φράση από το εργο:"Τα παιδιά είναι παιδιά, Ντομένικο". Πως σου είχε φανεί αυτή η συνεργασία; Ε, θα πω το προφανές για τη Λαμπέτη. Τη Λαμπέτη τη θαύμασα τρομερά, ήταν η ιδιοσυγκρασία της έτσι, μάγευε μέχρι και τις γάτες. Αυτό ήταν το πιο τρομερό απ’όλα που είχε. Ήταν φοβερά σαγηνευτική προσωπικότητα.
-Ο κινηματόγραφος πότε σε συναντά; Αν θυμάμαι καλά τότε έγινε και η πρώτη σου κινηματογραφική εμφάνιση στα Κουρέλια. Ναι, Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα του Νικολαϊδη, ταινία που μετά έγινε cult. Αυτή ήταν η πρώτη μου, και μετά όπως καταλαβαίνεις ακολούθησαν διάφορες ταινίες, ένα αρκετά ενδιαφέρον ταξίδι στο κόσμο της εικόνας.
-Τι αίσθηση σου είχε αφήσει; Ήταν ένας καινουριος χώρος, δεν πολυκαταλάβαινα τι γινόταν,ούτε είχα καταλάβει πως αυτή η ταινία θα γινόταν μετά cult, όπως κι έγινε.
-Ο κινηματογράφος σαν χώρος σε προσέλκυε; Όχι ιδιαίτερα, όχι, δεν μπορώ να πω πως είχα καμμιά ιδιαίτερη μανία με τον κινηματογράφο, αν και τελικά έπαιξα σε πολλές ταινίες μετά, αλλά κάπως έγινε, δεν υπήρχε κάποια τρομερή επιθυμία που με έσπρωχνε.
-Τον καλλιτεχνικό εαυτό σου πως θα τον χαρακτήριζες, που θα τον κατέτασσες; Στο κάδρο το κινηματογραφικό ή στο σανίδι του θεάτρου; Στο θεατρικό σανίδι, ασυζητητί. Εκεί αισθάνομαι ολοκληρωμένη, ερμηνευτικά μιλώντας.
-Ποιός ήταν ο αγαπημένος σου σκηνοθέτης; Έίχες αγαπημένους σκηνοθέτες κινηματογραφικούς; Ας επικεντρωθούμε εκεί. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό ακούγεται αντικειμενικό, σε σε σχέση με το αν ήταν οι ταινίες καλές η όχι, αλλά 2 άνθρωποι που θεωρώ εξαιρετικής αξίας, ήταν ο φίλος μου ο Χρήστος ο Βακαλόπουλος, με τον οποίο ήμασταν και φίλοι από 18 χρονών και ο Σταύρος Τσιώλης.
-Ο Σταύρος ο Τσιώλης. Ενδιαφέρουσα περίπτωση έλληνα κινηματογραφιστή. Είχε κάνει μια μόνο ταινία στη Φίνος Φίλμς, την τελευταία περίοδο του Φίνου, την Καταχρηση Εξουσίας και μετά προσχώρησε-με μια 15ετή απουσία στο ενδιάμεσο- στον Ν.Ε.Κ. Ναι, ναι.. Με τον Τσιώλη είχα κάνει αυτή τη ταινία στη Τρίπολη, δε θυμάμαι τον τίτλο..
-Οι Ακατανίκητοι Εραστές δεν ήταν; Ναι, αυτή ήταν. Μ ‘ένα παιδάκι στη Τρίπολη. Που λες αυτοί οι 2 άνθρωποι είναι αγαπημένοι μου, πολύ. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. -Για πες μου τη γνώμη σου για τη περίοδο του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Κοίταξε. Νομίζω πως ήταν μια άχαρη περίοδο για το ελληνικό σινεμά. Ήταν ένα στάδιο, πως να το όριζα; Της υπαρξιακής αναζήτησης ας πούμε και λίγο πολύ κουλτουριάρικο, με τη κακή έννοια, στερώντας την αναγκαία εξωστρέφεια, που το σινεμά σαν τέχνη πρέπει να διαθέτει. Ήταν αρκετά εσωστρεφείς οι ταινίες εκείνης της περιόδου, εκτός από μερικές εξαιρέσεις. Η Παραγγελιά του Τάσσιου, ας πούμε στην οποία είχα παίξει, είχε λαϊκή απήχηση και ήταν πολύ ωραία ταινία κατά την αποψή μου.Την είδα πρόσφατα και είχε κάτι. Η δεκαετία του 80 ήταν αρκετά άχαρη περίοδος πάντως για το σινεμά το ελληνικό σε σύγκριση με του 70. Ήταν παρ’ολες τις συγκρούσεις και τις διαφωνίες πιο εντονη ως περίοδος ζυμώσεων και αποτελέσματος.Και ήταν και πιο αποτελεσματική.Η Ευδοκία ας πούμε είναι προϊον εκείνης της περιόδου.
-Εγώ διαφωνώ εδώ λιγάκι. Η Ευδοκία αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνη της για τον Ελληνικό κινηματογράφο. Ιδεολογικά, αισθητικά, κινηματογραφικά. Έσκασε σαν βόμβα στο τότε τοπίο, αλλά δεν βρήκε συνεχιστές. Ούτε καν μιμητές. Αν θέλουμε να το συνοψίσουμε, η Ευδοκία αποτελεί ένα μεταιχμιακό παράδοξο για τα κινηματογραφικά μας πράγματα. Εξαιρετικό χωρίς καμμιά αμφιβολία..Αλλά και χωρίς καμμιά συνέχεια, δυστυχώς. Κι ύστερα ήρθε ο Ν.Ε.Κ. που όλοι ξέρουμε. Κάπως έτσι, νομίζω κι εγώ. -Με τα blogs πως και ενεπλάκης; Ασχολιόσουν με την τεχνολογία ή ήταν μια έκλαμψη που έτυχε και πέτυχε; Χαχα, και τα δυο, ναι. Γενικά έχω καλή σχέση με τη τεχνολογία, παραδόξως. Ενώ είμαι εντελώς χύμα στη ζωή, με τη τεχνολογία κάτι έχω, δε ξέρω
-Ανεξόφλητα γραμμάτια. Μπορείς να το πείς κι έτσι, ναι. Ασχολούμαι από τα πιο απλά, μέχρι και με τα πιο σύνθετα, χωρίς να είμαι ιδιαίτερα σχετική. Δεν μπορώ να καταλάβω πως την απέκτησα αυτή τη δεξιότητα, πάντως την έχω. Βασικά με διασκεδάζει όλη αυτή η κατάσταση.
-Και δε σε φοβίζει, εν αντιθέσει με τους περισσότερους απο τη γενιά σου, έτσι αισθάνομαι.. Όχι καθόλου. Από πάντα το είχα αυτό το χαρακτηριστικό τώρα που θυμάμαι, μαθαίνω γρήγορα άλλωστε. Επίσης αυτό το κομμάτι μιας επικοινωνίας που δε γίνεται με τη θεατρική συνθήκη, αλλά με όρους άλλους, διαφορετικούς, της νέας εποχής, μου κίνησε το ενδιαφέρον και ήθελα να δοκιμάσω, να δω. Δε ξέρω πως κι αν θα το συνεχίσω, αλλά μέχρι στιγμής μ’ένδιαφέρει πολύ. -Εγώ δεν έχω την αίσθηση πως είναι τόσο καινούριοι οι όροι, μιλώντας σαν πιο "παλιός blogger". Θα έλεγα πως είναι σίγουρα διαφορετικοί, αλλά αυτή την αίσθηση νεωτερικότητας στην ανθρώπινη επικοινωνία δεν την έχω εισπράξει. Πιο πολύ σαν ενα μετανεωτερικό επικοινωνιακό αχταρμά θα το χαρακτήριζα, με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις. Μα έτσι δε συμβαίνει και στην εξωιντερνετική μας ζωή; Οι ίδιοι είμαστε παντού, και ότι φορτίο μεταφέρουμε αυτό και μεταδίδουμε, σε όποιο χώρο και να κινούμαστε. Απλώς εγώ σκέφτόμουν, μιλώντας για τη δική μου περίπτωση πως υπάρχει ένα πάγωμα.Καταλαβαίνεις, η θεατρική σκηνή αυτόματα μας εξυψώνει και μας απομακρύνει κατά μια έννοια από το κόσμο, ενώ στο μπλόγκ μπορεί ο άλλος να μπεί πιο ισότιμα, να σου πει κάτι, να συζητήσει μαζί σου.
-Θεωρείς πως είσαι έτοιμη, πως είμαστε έτοιμοι οι περισσότεροι για συζήτηση, για επικοινωνία, για ψύχραιμη ανταλλαγή απόψεων; Η μέχρι τώρα πορεία της κατάστασης, το αντίθετο δείχνει. Δε ξέρω ακόμα. Ακόμα είμαι περίεργη πάντως και θέλω να δώ αν ισχύει. Αυτό ήταν το κίνητρο που με ώθησε στο ν’ασχοληθώ. Αν δεν ισχύει, μπορεί και να μη το συνεχίσω. Δεν έχω υπογράψει δα και κανένα συμβόλαιο.
-Η επωνυμία επηρεάζει στο μικρόκοσμο του internet και του blogging πιο ειδικά; Ποιά η γνώμη σου; Σίγουρα. Έχει πάλι να κάνει με τον καθένα όμως. Έγώ αυτό το στοιχείο δε το καλλιεργώ καθόλου. Αφήνω χώρο να προκύψουν πράγματα και από τις 2 πλευρές. Τώρα αν δε προκύψουν.. -Πως λειτουργείς Όλια, πως δραστηριοποιείσαι μέσα σε αυτό που θα ορίζαμε ως πραγματικότητα; Α, εγώ είμαι σαν τα ζωάκια, κινούμαι από ένστικτο, φαινομενικά χωρίς στόχο και πρόγραμμα, αλλά τελικά είναι πάρα πολύ συγκεκριμένος και η πορεία και ο στόχος και το πρόγραμμα γιατί με κινεί κάτι άλλο που δε περνάει από το ορθολογιστικό κομμάτι. Κάπως έτσι γίνονται τα πράγματα σ’εμένα, αυτό έχω καταλάβει.Ακολουθώ τη γλώσσα της ψυχής μου με λίγα λόγια.
-Ακούς το Άλλο Σώμα λοιπόν και δίνεις σημασία στην φωνή του, ε; Δεν το καταλαβαίνω πάντα, αλλά κάπως έτσι συμβαίνει. Έχει το τρόπο της να κινείται η ψυχή προς τα εκεί που θέλει και δεν είναι απαραίτητο να κυριαρχεί το συνειδητό κομμάτι. Εκ των υστέρων γυρνώντας πίσω και σκεπτόμενοι ανακαλύπτουμε πως υπήρχε κρυμμένη κάποιου είδους σοφία σ’αυτό, αλλά δε το καταλαβαίνεις την ώρα που το κάνεις.Εγώ έτσι λειτουργώ και στις επιλογές μου τις θεατρικές, έτσι και στη ζωή. -Να υποθέσω λοιπόν πως κάπως έτσι συναντηθήκατε με τη Jelsomina, το καλοκαιρινό σου θεατρικό πείραμα που πήγε και πάρα πολύ καλά. Ακριβώς! Καλά υπέθεσες. Μια άλλη όψη αυτού που σου περιέγραψα συνέβη και σ'αυτή τη περίπτωση. Ήθελα πραγματικά να βγώ έξω, να βγώ από τη θεατρική σύμβαση, και όντως τα κατάφερα. Άνθρωποι που πιθανόν δε θα ερχόντουσαν ποτέ να με δούν στο θέατρο με είδαν με αυτή τη παράσταση. Μου έδωσε την ευκαιρία να δοκιμαστώ σε καινούρια μάτια, έξω από τα περιχαρακωμένα όρια και αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό, καταλαβαίνεις;
-Σε καινούρια μάτια και σε καινούριο περιβάλλον, συμφωνώ απολύτως. Ήμουνα σε μια από τις παραστάσεις και το είδα αυτό που λές, την είδα αυτή τη ζύμωση που μου περιγράφεις. Ε,ναι, και ειδικά στα θέατρα τα εναλλακτικά που δουλεύω εγώ το κοινό είναι πολυ συγκεκριμένο, ξέρεις τι είδους κοινό θα έρθει το Σάββατο, τι είδους κοινό θα’ρθει τις Τετάρτες, τις Πέμπτες, με τα χρόνια γίνεσαι γνώστης της κατάστασης που επικρατεί, και μετά από κάποιο σημείο αρχίζεις να κουράζεσαι, θέλεις να δοκιμάσεις και κάτι άλλο. Έτσι προέκυψε η Jelsomina.
-Το έργο το γνώριζες από κάπου; Όχι, έπεσα τυχαία ψάχνοντας στο ίντερνετ, προς επίρρωση όσων σου έλεγα προηγουμένως. -Τι σου τράβηξε το ενδιαφέρον κι αποφάσισες να το ανεβάσεις; Μου άρεσε αυτό το εκρηκτικά αθώο που έχει αυτό το πλάσμα, το οποίο είναι σαν ότι ζεί να γράφεται απάνω του για πρώτη φορά. Αυτό είναι συγκλονιστικό, και αυτό ήταν που μου άρεσε και πιο πολύ σε αυτό το πρόσωπο. Και δουλευοντάς το αυτό εσωτερικά ξανανακαλύπτεις κι εσύ τη πηγή της φρεσκάδας μέσα σου, κατάλαβες;
-Εμένα πάντως μου το μετέδωσες αυτό το συναίσθημα και με το παραπάνω όταν σε παρακολούθησα. Πως πήγαν οι παραστάσεις μέχρι τώρα; Νιώθεις ικανοποιημένη; Κοίταξε από τις 2 πρώτες στη Πειραιώς, όχι και τόσο. Ήμουν κι εγώ πάρα πολύ τσιτωμένη, υπήρχαν διάφορα τεχνικά προβλήματα που ευτυχώς στη πορεία καταφέραμε να τα λύσουμε, και το πιο βασικό, δεν ήταν στο φυσικό της χώρο η παράσταση. Στη Πειραιώς το τροχόσπιτο αυτό που σχεδίασε ο Σωκράτης Σωκράτους, λειτούργησε σαν σκηνικό, μόνο που δεν είναι σκηνικό, είναι το ίδιο μια αυτόνομη θεατρική σκηνή. Και ο τρόπος που επιλέξαμε με το σκηνοθέτη να το παρουσιάσουμε, που είχε αυτό το monumentaly unpretentious, που είναι χύμα βρε παιδί μου, έγινε με σκόπο το για το που θα παρουσιαστεί, σ’ένα κοινό ως επι το πλείστον μη θεατρικό. Είναι πολύ διαφορετικό να βλέπεις αυτό το πρόσωπο στο Πεδίο του Άρεως, να συνομιλεί με παιδάκια, με γιαγιάδες, με μετανάστες, απ’ότι να το βλέπεις στη Πειραιώς στο χώρο του Φεστιβάλ. Εγώ σιγουρεύτηκα στη πρώτη παράσταση που κάναμε έξω, στο Κεραμεικό, εκεί είναι που πάτησα γερά στα πόδια μου, που βεβαιώθηκα.
-Εντωμεταξύ, δε ξέρω με ποιό τρόπο το ανεβάζουν στο εξωτερικό αλλά το κλειδί που διαλέξατε για ανοίξετε τη πόρτα του δωματίου της ερμηνείας του έργου, ήρθε και ταίριαξε σχεδόν σατανικά με τη παράδοση των δικών μας μπουλουκιών. Ήταν , όσο και αν ακούγεται αντιφατικό, ένα μονοπρόσωπο μπουλούκι στην ουσία, ε; Ναι, έτσι είναι, συμφωνώ απολύτως μαζί σου. -Πως περνάς τις ημέρες σου; Ήσυχα. Διαβάζω , μπαίνω στο μπλόγκ μου, βγαίνω με τους φίλους μου, συνηθισμένα πράγματα.
-Έγραψες κάτι ωραίο στο προτελευταίο σου πόστ. Αυτό με τα χέρια λές; Είναι από μια παράσταση που είχαμε κάνει στο Βογιατζή, το Θείο Βάνια και έπαιζα με τη Λυδία τη Κονόρδου η οποία είναι μια αιματώδης προσωπικότητα. Αυτή έκανε τη Σόνια κι εγώ την Ελένα. Εντωμεταξύ σαν ιδιοσυγκρασίες, η μέρα με τη νύχτα τελείως. Η Λυδία όταν την πιάνει αγχος παθαίνει υπερθερμία, ενώ εγώ παθαίνω το ανάποδο, ασπρίζω, κρυώνω.
-Ήσασταν δηλαδή μια κρυώνω μια ζεσταίνομαι, δηλαδή, αυτό θέλεις να μου πείς; Χαχα, ναι, και όλο αυτό μας έφερε πολύ κοντά κατά τη διάρκεια των παραστάσεων κατά ένα παράξενο τρόπο. Ήταν ένα αίσθημα πολύ κοντινό, πολύ συγκινητικό. Και πολύ αληθινό.
-Υποκριτική και αλήθεια. Συνυπάρχουν στη ίδια πρόταση. Συνυπάρχουν στο θέατρο; Θεωρώ πως ειναι το δυσεύρετο ζητούμενο. Είναι δυσεύρετο αλλά αποτελεί ζητούμενο. Τι είδους αλήθεια είναι αυτή, είναι μια μεγάλη κουβέντα, δεν ξέρω κι εγώ πως να το εκφράσω. Δε θα έλεγα τόσο η αλήθεια, όσο η νοσταλγία για την αλήθεια. Δεν είναι η αλήθεια, είναι η νοσταλγία για το απόλυτο, αλλά δεν είναι το απόλυτο. Αυτό προσπαθεί να κάνει η τέχνη της υποκριτικής. Να χαρτογραφήσει αυτή την περιοχή. Το ραντεβού μας ήταν στις 12. Κοίταξε το ρολοϊ της. Έδειχνε 2. Ο χρόνος της συνέντευξης είχε τελειώσει.Η φωτογραφία που είχες βάλειστο πόστπου είχες αφιέρωσει στη παράσταση από που ήταν; με ρωτάει καθώς ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Από κάποια ιντερνετική ανασκαφή μάλλον. Σου άρεσε; τη ρωτάω. Πολύ, και κατά ένα περίεργο τρόπο, καθόλου αυτονόητο, ήρθε και ταίριαξε φοβερά, είχε κάτι πολύ κοντινό με αυτό που φέρει αυτή η παράσταση, μου λέει χαμογελώντας και ανεβαίνει στο μηχανάκι της, βάζει μπροστά και χάνεται μέσα στην τρομερή αθηναϊκή ηρεμία των πραγμάτων.
Οι Πυρκαγιές του Αυγούστου, η θλίψη της στάχτης, ο Κώστας Καραμανλής, οι εκλογές, η δεκαετία του 80, ο ρόλος των media, ο Γιώργος Παπανδρέου,οι ειδήσεις, o τόπος και ο χρόνος, ο Ευάγγελος Βενιζέλος,οι μεταστροφές, οι αλλαγές, οι επιγνώσεις, η ελληνική κοινωνία, ο μεγάλος σύγχρονος κόσμος, το αληθινό αγαθό, οι ανολοκλήρωτες αναλαμπές,τα σχέδια, η απόσταση του Έλληνα απο τον ίδιο τον εαυτό του, οι αναλύσεις, οι ελίτ και οι παρατρεχάμενοι, η αλλαζονική τηλεοπτική "δημοκρατία", η δημοσιογραφική ασημαντολαγνεία, η τοκογλυφική εξάρτηση, τα επιτεύγματα, η γοητεία του λυσσαλέου καταναλωτισμού, οι υποδηλώσεις, οι επικλήσεις,οι παραπομπές,η μεγάλη ελληνική φωτογραφία, οι ελπίδες, η κατάρρευση των κομμάτων, η δικτατορία του ευτελούς, η απώλεια της αληθινής φύσης, οι συμμετοχές και οι αποστασιοποιήσεις, ο υπερτροφικός ατομισμός, το συναποφασίζειν και το συμπάσχειν, οι προφητείες, το νικηφόρο παρόν και το συμπλεγματικό παρελθόν, η συναφής φθορά, ο δημοσιογραφικοκομματικός Ιακχισμός, η αυτιστική προσήλωση, οι νύξεις, οι συζητήσεις, οι κρίσεις, οι δοκιμασίες, ο απελπισμένος κυνισμός, οι εξεγέρσεις, η διάψευση των προσδοκιών, οι έρευνες, η επικράτηση του αδιανόητου, η διαστρέβλωση του νοήματος, το management του κενού, το τυφλό πλήθος, οι εύκολες λύσεις, ο trendy μικροαστισμός, η εγωϊστική ημιμάθεια, η ανοικονόμητη μαγκιά, η ιδεολογία της αρπαχτής, η λατρεία του χρήματος, οι φθίνουσες παρακαταθήκες, οι νέες ειδήσεις, το αποενοχοποιητικό άλλοθι, οι συνέπειες, οι ολιγωρίες, το ασυμβίβαστο φωτοστέφανο, η δρώσα αυτολογοκρισία, το διαρκώς μειούμενο ρίσκο, οι αναγνωρίσεις, ο παραισθητικός ιστός της κατανάλωσης, οι καινοτομίες, οι επαναστάσεις, η λιγδιασμένη συγκρότηση, τα κουρασμένα μάτια, η συνθηκολογημένη μπίζνα, οι παραισθήσεις, η προβολή της στιγμής, η διαταραχή της ισορροπίας, οι αναπαραστάσεις, η απόσυρση του πολίτη, οι χορτασμένοι και οι πεινασμένοι, η ραγισμένη μελωδία της πραγματικότητας, ο εκμαυλιστής και ο εκμαυλιζόμενος,η κουλτούρα της ασυνέπειας, η αρχέγονη μνήμη, ο συναισθηματικός ξεριζωμός, οι ματαιώσεις, οι θέσεις, ο καθαρευουσιάνικος λαϊκισμός της πολιτικής δημοσιογραφίας, η δύσθυμη εγκυρότητα, η αποστολική πένα, οι κλονισμοί, η πλαστικοποιημένη απόχρωση, η ουδέτερη μοίρα, η σημασία της συγγένειας, η παραχώρηση του ρόλου, η επικείμενη αλλαγή, η αδιαφορία και η προσκόλληση, η ανευθυνότητα, η αναξιοκρατία, η αγυρτεία, η ασυνέπεια, το επικοινωνιακό παραλήρημα, η διαφυγή της ουσίας, η αποχαυνωμένη έκπτωση, η ναρκισιστική αυτο-ανάλυση, το θράσος, η διαφθορά, η βλακεία, η ασυναρτησία, η δουλικότητα, ο τυχοδιωκτισμός, η φαυλότητα, η μικροπρέπεια, η αδηφάγος ανάπτυξη, τα έκπτωτα μήντια σελέμπριτι, το αποκαρδιωτικό reality της καθημερινότητας, τα γύαλινα τείχη, η ανεξερεύνητη σχέση ιστορίας, αναπαράστασης, ιδεολογίας, οι συντεχνίες, οι αναθεωρήσεις, ο αυτοαπατώμενος μεγαλοϊδεατισμός, ο μηντιακός φετιχισμός, οι προσαρμογές, οι τάσεις, η εκχώρηση της ευθύνης, η στρεβλή συνείδηση, η απώλεια του κοινού σκοπού, ο μηντιακός δεσποτισμός, ο κατακερματισμός των εμπειριών, η αμηχανία των χειρονομιών, η βουβή δια-δήλωση, τα ανομολόγητα και τα συνομολογημένα, τα μηνύματα, οι επαγγελίες, οι ιδέες,, οι παρατρεχάμενοι, οι απρόσωποι κηδεμόνες, η εξαθλίωση της περιφέρειας, οι οιωνοδημοσκόποι, οι υποτελείς πολιτικοί, οι αναπαραστάσεις, οι συνειδήσεις, οι συλλογικότητες, οι ανάγκες και οι επιθυμίες, η ασύμμετρη απειλή,η μανία της δύναμης, η γελοία σημασία της χυδαιότητας,η ιδεολογία της παθητικότητας, τα ευκλεή διαφημιστικά διλλήματα, οι γονατισμένοι υπερασπιστές, οι απογοητεύσεις, οι ιδιωτεύσεις, η ιδεοληψία του τίποτα, ο ματαιόδοξος κωλοπαιδισμός, οι αναζητήσεις, η αλλαγμένη σιωπή, η σιωπηλή ενοχή, η άνιση εξέλιξη και η αντιφατική καταβύθιση, ο μηδενισμός της χυδαίας λαμογιάς,η ξεκούρδιστη κοινωνία, οι μετεωριζόμενοι ελιγμοί, η φενακισμένη επιθυμία, η παραιτημένη ανάγκη, οι εφαρμογές, οι μεταστροφές, οι διαμορφώσεις, η απεχθής συστοιχία του παρηκμασμένου εσμού, οι άπιστες υπεκφυγές, η ζοφερή σύγκλιση, ο επερχόμενος προϊδεασμός, ο κρετινικός σφετερισμός, η απάτη, το αξιοθαύμαστα απερίσκεπτο,οι αντιμαχίες, οι επιστροφές, ο υστερικός αναριχητισμός, η απύθμενη μεγαλομανία, οι εμπνεύσεις, ο αμφιταλαντευόμενος κομπλεξισμός μας, η αλλοτριωμένη επιβίωση, το ασυνάρτητο κοινωνικό περιβάλλον, το κυνήγι του ευδαιμονισμού, οι διακρίσεις, οι συνθέσεις, η κραγμένη επιθετικότητα, η μελαγχολική επιδειξιομανία, οι συνοχές, η ηθική αποδόμηση, το άτυπο , ογκούμενο πολιτικό σώμα, η εξανεμισμένη δεξιά ηγεμονία, οι διαφοροποιήσεις, οι διαδρομές,οι εκτροχιασμένες αναπαραστάσεις, η συνειδητή χάλκευση, οι συνέχειες και οι ασυνέχειες, ο αναχρονιστικός πασοκικός ωφελιμοθηρισμός, ο αυτοδοξολογημένος άτολμος αριστερός μικρομεγαλισμός, το βαρύθυμο κέντρο, ο θολοδεξιός λαϊκισμός, το πλήθος της αποχής, η ενδημούσα δυσφορία, το νέο απροσδίοριστο πλήθος, οι παραδόσεις, οι στρατεύσεις, ο ξεπουλημένος μεταμοντερνισμός, ο προβοκατόρικος αμοραλισμός, οι μετάνοιες, η απωλεσθείσα συλλογικότητα, η νοθευμένη επαναφορά, το ψηφιοποιημένο συλλογικό σώμα, η επανεύρεση του συλλογικού παιχνιδιού, η εξόριστη υπαρξιακή διάσταση, η δημοσκοπική σύμβαση, οι επιδράσεις, οι εμφανίσεις, οι μετεξελίξεις, η κατοπτρική ριζοσπαστικοποίηση, η λιποβαρής ανταπόδοση, ο συναινετικός ενταφιασμός, η τερατώδης προχειρότητα, η ανομολόγητη επίγνωση, η ανεπίκαιρη τροχιοδρόμηση, η καταναγκαστική περιφορά, οι τριτοκοσμικοί διακανονισμοί, ο κονφορμισμός των μεσαίων στρωμάτων, το παραληρηματικό lifestyle, το υποδαυλισμένο συναίσθημα, οι υπολογιστικοί ευφημισμοί, η απόλυτη έλλειψη θεμελίων, η απονεύρωση του ψυχικού αισθητηρίου, ο φασματικός εγκλεισμός, οι συμπτωματικοί αντιπερισπασμοί, ο σαρκαστικός αυτοματισμός, η απεχθής νοσταλγία, η επικίνδυνη στυγνότητα του editorialικού μοντέλου, το ψηφιακό φαντασιακό, τα κύματα της επικαιρότητας, η αφηρημένη διάρκεια, η ροή των γεγονότων, η εμπροσθοφυλακή των ολογραμμάτων, η εσωτερική σκλήρυνση, τα σκληροπυρηνικά αποστήματα, το ιδεολογικό κενό, η στερεοτυπική πελιδνότητα,το παλιμπαιδιστικό πρότυπο, το γιγάντιο πανόραμα της τυχαιότητας, η επικοινωνιακή χειραγώγηση,η απαγόρευση της λοξοδρόμησης, η ταυτοσημία των επιλογών, η μηδαμινότητα της διαθεσιμότητας, ο παθητικός μονόδρομος, η διαρκής βαναυσότητα ,η θε(α)ματική συναίρεση, ο συνδυασμός ανυποχώρητης μεγαλοψυχίας και χιουμοριστικής επιθετικότητας, η καταθλιπτική ενεργητικότητα, η άβυσσος της θεωρητικής ευρυχωρίας, η παράλυση της συνειδησιακής εγρήγορσης, το παρελθόν που εκκαθαρίζεται, το μέλλον που υποκαθίσταται, η παύση του ουσιαστικού μηνύματος, ο σοβαροφανής στόμφος, η κοινοτοπία του υψωμένου mont-blanc το όνειρο μιας απάντησης
I walk on, once again, down these corridors, through these halls, these galleries, in this structure of another century, this enormous, luxurious, baroque, lugubrious hotel, where corridors succeed endless corridors--silent deserted corridors overloaded with a dim, cold ornamentation of woodwork, stucco, moldings, marble, black mirrors, dark paintings, columns, heavy hangings, sculptured door frames, series of doorways, galleries, transverse corridors that open in turn on empty salons, rooms overloaded with an ornamentation from another century, silent halls.Between these walls covered with woodwork, stucco, moldings, pictures, framed prints, among which I was walking--among which I was already waiting for you, very far away from this setting where I now stand, in front of you, still waiting for the man who will no longer come, who no longer threatens to come to separate us again, to tear you away from me.
aRE yOU cOMING?
22°C
RSS
/ Διεύθυνση project